700-039 312-50exam MA0-101exam SK0-004pdf ASF 70-494 pdf 70-673exam C9560-503 98-367 70-534dump NS0-505 70-342exam pdf CHFP 070-410practice exam 1V0-603 pdf 1Z0-804pdf C8010-250 312-50V9 pdf C2150-508 98-368pdf займы онлайн займ на карту кредит онлайн на карту микрозаймы онлайн микрозайм онлайн микрозаймы займы на карту займ онлайн микрозаймы на карту кредит на карту займы онлайн на карту микрозайм на карту кредит на карту онлайн срочный займ на карту займ онлайн на карту
Expo Donkere kamers

Published on april 8th, 2015 | by Marieke Meire

0

Donkere kamers – Over melancholie en depressie

De lente staat voor de deur, maar spijtig genoeg worden we dezer dagen om de oren geslagen met het barre nieuws van moord en zelfmoord. De broodnodige tentoonstelling Donkere kamers, die een helder licht werpt op depressie en melancholie, komt dan ook als geroepen.

Capricho-43 GoyaDe tentoonstelling opent met het klassieke beeld van melancholie: Plato en Aristoteles zagen het verband al met het artistieke. Zo zei die tweede filosoof ooit: “alle geniale mensen zijn melancholici”. Later, in de middeleeuwen en renaissance, gold het als een aandoening die mensen met een hoge concentratie aan zwarte gal “treft”. Humoristische werken levert het op, maar ook het groteske Capricho 43 van Francisco Goya (“De slaap van de rede brengt monsters voort”). Na de Franse Revolutie ontstond de psychiatrie en sprak men voor het eerst over “depressie”, die meer werd gezien als een innerlijke ziekte van een diepe, stille leegte – kortom een existentiële malaise – waarbij de “lijders” naar een instelling worden “verbannen”. Die wordt overigens lijfelijk weergegeven met een ligbed en allerlei attributen die iets weghebben van marteltuigen. Alsof de patiënten door de duivel bezeten zijn.

Wat zijn melancholie en depressie dan nu nog? De klassieke term acedia biedt een goed antwoord op die vraag. Acedia verwijst naar de dood in de ziel, naar het verzonken zijn in een ijzige leegte waaruit men ook niet verlangt te ontsnappen. Het levert droefgeestige schilderijen, foto’s en beeldhouwwerken op. De figuren lijken weggedoken in het werk (Emmanuel Hammans Monnik), ofwel doemen ze er net uit op (het prachtige Untitled (man with white shirt) van Johannes Kahrs). Men verliest zichzelf in een oneindig (over)denken, waardoor men zich in de diepte verliest en de ziel “bevriest”, tot er alleen onverschilligheid rest.

We zien ook veel personages die alles en iedereen letterlijk de rug toekeren, bijvoorbeeld in het wondere Jeune femme de dos sur un tabouret van Léon Spilliaert. Een waar “huis clos” wordt geconstrueerd op de foto’s van James Casebere, die zich liet inspireren door ziekenhuizen en gevangenissen. Ook in de “openheid” van bijvoorbeeld bossen vinden we vaak een immense leegte terug, zoals in de magnifieke foto’s van Izima Kaoru waarin dode jonge vrouwen in bomen gedrapeerd liggen, alsof ze in de bomen gegroeid zijn, of in de Tekeningen van oude bomen van Patrick Van Caeckenbergh, waarvan de bomen erg op elkaar lijken, maar minutieus van elkaar verschillen. Net zoals depressieve mensen, of zelfs rouwenden, voor wie alle dagen en nachten hetzelfde lijken, en die “gevangen” zitten in één beeld.

De nacht sluipt binnen op de stedelijke en post-industriële foto’s van Gilbert Fastenaekens, waarin zwart steeds de hoofdrol speelt, en die doen denken aan het zwarte vierkant van Kasimir Malevich. ’s Nachts lijkt er geen plaats voor de mens, die dan een indringer wordt. In de nacht, het strijdtoneel van de slaap, vatten we als het ware een tweede leven aan. We herkennen personen en gebeurtenissen, maar we verliezen volledig de controle over onszelf. Net vanuit het verlangen naar het “niets” trachten depressieve mensen vaak om veel te slapen. Kortom, vandaag wordt een melancholicus beschouwd als iemand die treurt om iets waarvan hij of zij het bestaan niet kent, die niets in de verte ziet (zoals in Alpensee van Thierry de Cordier), terwijl een depressief iemand eerder verlangt naar het niets, soms zelfs naar de dood.

Sinn bleibt ViechDonkere kamers eindigt op een hoogtepunt met inferno Sinn bleibt Viech van Jonas Burgert. Via rituelen en symbolen – kleuren, kruisen en skeletten – symboliseren de (depressieve of melancholische?) schepseltjes een identiteit. Centraal in het schilderij staat een zwart gat, waarnaar iedereen, letterlijk en/of figuurlijk, reikhalzend uitkijkt. Een inspirerende expo.

Waar en wanneer? De tentoonstelling loopt nog tot 31 mei 2015 in het Museum Dr. Guislain in Gent. Meer info op www.museumdrguislain.be

Tags: , ,


About the Author


Back to Top ↑

CPSM1 CQE CSQA CSSBB CSTE CTAL-TA_Syll2012 E20-002 E20-005 E20-329 E20-517 E20-547 E20-891 642-874 642-889 642-998 642-999 644-066 644-068 646-048 646-205 646-985 648-244 648-247 9A0-150 9A0-152 9A0-154 9A0-164 9L0-410 9L0-412 9L0-806 A00-202 A00-260 A2010-570 A2010-651 1z1-051 Certification 1Z1-052 1Z1-061 1Z1-102 1Z1-456 1Z1-457 1Z1-506 1Z1-560 200-001 200-530 220-801 dumps CPA CPP CTAL-TM_Syll2012 E10-001 E20-007 E20-335 E20-370 E20-485 E20-545 E20-597 E20-690 E20-816 E20-818 E20-885