700-039 312-50exam MA0-101exam SK0-004pdf ASF 70-494 pdf 70-673exam C9560-503 98-367 70-534dump NS0-505 70-342exam pdf CHFP 070-410practice exam 1V0-603 pdf 1Z0-804pdf C8010-250 312-50V9 pdf C2150-508 98-368pdf займы онлайн займ на карту кредит онлайн на карту микрозаймы онлайн микрозайм онлайн микрозаймы займы на карту займ онлайн микрозаймы на карту кредит на карту займы онлайн на карту микрозайм на карту кредит на карту онлайн срочный займ на карту займ онлайн на карту
Festivals Down The Rabbit Hole3

Published on juli 6th, 2015 | by Bram Van Haelter

0

Down The Rabbit Hole

Vier dingen die ik geleerd heb op Down The Rabbit Hole

Het Nederlandse festival Down The Rabbit Hole staat voor avontuur, verwarring, surrealisme, psychedelica en natuurlijk steengoede muziek. Na de preview elders op deze site is het tijd voor een nabeschouwing: vier dingen die ik geleerd heb op Down The Rabbit Hole.

1. Normaal is passé

Down The Rabbit Hole is geen doordeweeks muziekfestival. Integendeel. Dat wordt al duidelijk zodra je voet zet op het festivalterrein, heerlijk ingekleed als ware het een psychedelische droomwereld waarin je naar believen rondslentert. Kosten noch moeite werden gespaard om ervoor te zorgen dat de bezoeker van de ene verrassing in de andere tuimelt. Een enorme walvis is binnenin een cinemazaal voor wie even aan alle drukte wil ontsnappen, de traditionele verkoopstandjes worden aangevuld met een keramiekzaak, een groentetuin en een smederij, en een geheimzinnig deurtje – enkel toegankelijk voor “uitverkorenen” – leidt naar een interactief vuurwerkspektakel. In het bos vinden exclusieve rave parties plaats, en wie dat wil, kan aan de dagelijkse yoga-initiatie deelnemen. Misschien is het állerleukste aan dit festival wel het feit dat elke bezoeker, badend in een sfeer van zorgeloosheid, zich helemaal met deze gekkigheid inlaat. Kruist een twintigtal hoepels plots je pad, dan ga je gewoon met z’n allen hoelahoepen. Heerlijk is dat, en bijzonder aanstekelijk bovendien.

Ook op muzikaal vlak waagde de organisatie zich aan een paar experimentjes. Zo mocht de Nederlandse band Blaudzun – bij ons vooral bekend door hun bescheiden hit Promises of no man’s land – het festival op een weinig conventionele manier openen. Musicerend in een gigantische kooi op wieltjes doorkruiste de band de volledige camping; twee betrekkelijk licht geklede vrouwen spoorden de ontwakende menigte aan om hen in een parade te vergezellen naar het festivalterrein, waar Down The Rabbit Hole 2015 met een knal werd geopend. Een schot in de roos.

Een schot in de roos was ook de passage van Max Richter. Gewaagd is het alleszins: een hedendaags quasi-klassieke componist met piano, strijkkwintet en actrice laten aantreden tussen al het pop- en rockgeweld. Geslaagd is het evenzeer. Richter is binnen zijn traditie niet de grootste vernieuwer en zijn composities zijn op muzikaal-technisch vlak zeker niet altijd even interessant, maar hij raakte wel een gevoelige snaar bij de vele muziekliefhebbers die zijn concert bijwoonden. Tijdens het eerste deel bracht het ensemble het filmische album Blue notebooks, dat met momenten naar Steve Reich knipoogt. Tijdens absoluut hoogtepunt On the nature of daylight sloot de overgrote meerderheid van het publiek de ogen, zichtbaar genietend van de gecreëerde oase aan rust. Een meer dan succesvol gedachte-experiment dat elk zichzelf respecterend festival vandaag de dag zou moeten aanbieden.

2. Baden in luxe doe je op de Glamping

Vergeet de frituursnacks die qua vetgehalte je haardos na drie dagen festival benaderen. Zowel het voedsel als de mogelijkheden voor lichaamshygiëne zijn op Down The Rabbit Hole meer dan gevarieerd. De festivalweide en de omliggende pleintjes worden overspoeld door hippe foodtrucks waarin nog maar zelden het traditionele festivalvoedsel verkrijgbaar is. Hot dogs worden haute dogs, de traditionele hamburgers krijgen zeewier als garnituur en verder is er onder meer kreeft te verkrijgen. Het zorgt voor een uitgebreid aanbod dat het merendeel van het publiek wel kan smaken. Daarenboven kan je op het “Idyllisch Veldje” terecht voor een heuse kappersbeurt en doe je overal op het festival je behoefte op porseleinen toiletten in plaats van hun veel sterker geurende chemische evenknieën.

Onder de artiesten vertaalt deze tendens naar luxe zich voornamelijk in blingbling en design op het podium. Of had je anders verwacht bij mode-icoon Roisin Murphy? De uit de as van Moloko herrezen Ierse wist het publiek een goed uur lang te onderhouden met een spannende set, waarbij ze zo goed als elk nummer van outfit wisselde. Dat leek niet altijd zonder kleerscheuren te verlopen: in Evil eyes worstelt ze zowel met haar kraag als met haar intonatie. Deze mankementjes werden echter ruimschoots goedgemaakt in Gone Fishing, misschien wel het hoogtepunt op haar laatste plaat Exploitation. Vernuftige discobeats ontspoorden met momenten in donkere house en Murphy zelf is door de jaren heen uitgegroeid tot een rasperformer. Daarenboven is duidelijk aandacht besteed aan de coherentie van het geheel. Dat de nummers als één lange wervelwind  op het publiek werden afgevuurd bood ongetwijfeld een meerwaarde, maar het zorgde er ook voor dat een pak hits de setlist niet hadden gehaald. Van hitsingles Ruby Blue en If We’re In Love bijvoorbeeld geen spoor, en ik ben ervan overtuigd dat veel toeschouwers hadden getekend voor een groter aandeel van oudere Moloko-klassiekers.

Ook Oscar & The Wolf zorgden voor glitter & glamour op het podium, niet in het minst vanwege (de heupbewegingen van) excentrieke frontman Max Colombie. De band wist in sneltempo heel België in z’n zak te steken – een zak die groot genoeg blijkt om Nederland er vlot in te laten passen. Het optreden begon stevig met de meest recente single Joaquim, maar kon daarna nog maar een kleine tien minuten blijven boeien alvorens een lichte vorm van verveling de kop opstak. Het was wachten op de laatste vier nummers om met hernieuwde energie het publiek te enthousiasmeren. Dat gebeurde achtereenvolgens met een duo opvallende covers en hun twee grootste hits. De keuze voor een Jennifer Lopez-cover (Jenny from the Block), opgeleukt met fragmenten uit Be Faithful van Fatman Scoop, was een pak spannender én beter uitgewerkt dan het daarop volgende Freed from desire. Bij Princess en Strange Entity ging de tent helemaal uit z’n dak, maar waarom het viertal daarmee wachtte tot het allerlaatste moment is mij een raadsel.

Voor elegantie van een heel ander niveau moest je bij Natalie Prass zijn. De zangeres is niet alleen ontroerend mooi wanneer ze met haar gouden schoenen over het podium paradeert, ze bezit misschien wel de meest boeiende stem van het hele festival. De kwaliteitspop die ze ten gehore brengt mag dan als een leuk tussendoortje overkomen, in werkelijkheid is het veel meer dan dat. De kleurschakeringen in Prass’ falsetstem zijn soepel en meeslepend, de melodische lijnen zijn fijntjes opgebouwd en de covers die ze brengt (Any Time, Any Place van Janet Jackson) overgiet ze met een eigenzinnig sausje. Een zwierige set van een band die veel meer verdient dan een klein podium rond het middaguur.

3. Textiel is overrated

Akkoord, de broeierige temperaturen zullen er wel voor iets tussen zitten, maar skin color is the new black. Zowel op als naast het podium lijkt een streep(je) bloot eerder regel dan uitzondering.

Van Iggy Pop, headliner op dag twee, hadden we niets anders verwacht: de punkpionier is ondertussen 68 jaar oud, maar staat nog steeds zonder bovenstuk op het podium. De tent is tot de nok gevuld wanneer dit boerenpaard op steroïden er in goed twintig minuten z’n grootste klassiekers door ramt. Achtereenvolgens brengt hij No fun, I wanna be your dog, The passenger en Lust for life.  Als een volleerd gastheer weet hij het intussen losgebarsten feest tot het eind aan te houden. Iggy Pop bewijst dat hij zowel vocaal als charismatisch nog lang niet uitgeteld is, en daar is de massa zichtbaar dankbaar voor.

FKA twigs zal het ook niet te warm hebben gehad. Haar bovenkleding bleef beperkt tot een veredelde bikini en rond haar eindeloze benen draagt ze een lange rok waar je dwars doorheen kan kijken. Tahliah Barnett is multi-getalenteerd (ze zingt niet alleen, maar is tevens choreografe, danseres en producer) en vanaf de eerste noot is duidelijk dat dit concert het louter muzikale zal overstijgen. De spots kleuren gloedrood en de temperatuur schiet de hoogte in wanneer ze Preface, tevens de opener van debuutplaat LP1, ragfijn aansnijdt. Het publiek hangt aan de lippen van de eigenzinnige zangeres, die met haar heerlijk penetrante stemgeluid en zelfbewust sensueel exotisme zichzelf tot dé sensatie van het festival bombardeert.

Roosbeef droeg een korte salopette en daaronder niets, waardoor een Down-The-Rabbit-Hole-Nipplegate een aantal keer maar nipt kon worden vermeden. De Nederlandse onderhoudt een haat-liefdeverhouding met haar thuisland, wat zich in een halfvolle tent vertaalde. Toch slaagde ze erin het aanwezige publiek naar haar hand te zetten. Roosbeef speelde een gevarieerde set met zowel intieme als ruige nummers, maar altijd met zin voor tekstueel avontuur. Dat ze een woordenaar pur sang is komt tevens tot uiting in haar bindteksten, waarin ze telkens opnieuw gevat uit de hoek weet te komen (“Zijn jullie dood of zo? Fucking saaie boel hier! Dan ga ik nu een ballade spelen”).

4. Multi-instrumentalisten zijn hip

Zangers en zangeressen die zichzelf begeleiden op hun favoriete instrument zijn altijd fijn. Helemaal leuk wordt het echter wanneer ze zichzelf begeleiden op een volledig orkestinstrumentarium. De veelzijdige folkpop-revelatie Andrew Bird bijvoorbeeld beheerst het vioolspel als geen ander. Hij wisselt strijkpassages moeiteloos af met pizzicato’s waar hij allerlei elektronische effecten doorheen jaagt, zonder dat zijn muziek aan toegankelijkheid moet inboeten. Daar houdt Birds creativiteit niet op: nu en dan klinkt mans vioolspel door zijn zogenaamde spinning double horn speaker, een mechanisme waarop twee roterende grammofoonluidsprekers zijn bevestigd en dusdanig een dopplereffect veroorzaakt. Verder neemt Bird nog een xylofoon en een gitaar ter hand, terwijl hij door zijn gevarieerde maar telkens bijzonder meefluitbaare oeuvre gaat.

In de categorie “creatief met muziekinstrumenten” kan Seasick Steve in geen geval ontbreken. Een uit een wasbord vervaardigde gitaar met maar één snaar en een tot bottleneck omgevormd vingerhoedje zijn maar enkele van de attributen waarmee Steve z’n ding doet. En dat doet hij goed. De man brengt al bij al maar weinig nieuws en is zowel muzikaal als vocaal niet het grootste talent, maar weet vooral via imagevorming zijn publiek als geen ander te bespelen. De wijn die hij op het podium gretig achterover kapt, z’n lange baard en rauw Amerikaans accent maken hem opvallend onopvallend. Het massaal aanwezige publiek smelt wanneer hij tijdens Walking man een meisje uit het publiek plukt en de ballade aan haar opdraagt (“You’re gonna pretend I’m 50 years younger,” voegt hij er nog aan toe), en gaat helemaal uit de bol op de langgerekte afsluiter Doghouse. Steve is een volbloed entertainer, die zijn kwaliteiten en gebreken goed kent en deze als geen ander weet uit te spelen.

Damien Rice moet het dan weer helemaal van z’n muziek hebben. Voor aanvang werd het publiek door een speakerstem gewaarschuwd: Rice zou een intieme set spelen, en (ietwat tevergeefs) werd gehoopt dat de fans zich daarnaar zouden gedragen. De set bleek helemaal anders dan wat hij een aantal jaar geleden op Gent Jazz Festival ten gehore bracht en twee jaar geleden op Best Kept Secret nog fijntjes overdeed. Van lange babbels en liters wijn tussen de nummers door was dit keer geen sprake. Rice kwam dan wel wat timide over, zijn muziek stond als een huis. Hij wisselde slim tussen klassiekers als 9 crimes en nummers uit z’n nieuwe elpee. De Ierse bard maakte overigens handig gebruik van looptechnieken om z’n soloperformance kracht bij te zetten. Afsluiter It takes a lot to know a man ontspoort bijvoorbeeld volledig wanneer Rice klarinet, elektrische gitaar en allerlei percussie-instrumenten aanwendt. Damien Rices performance was muzikaal bijzonder goed doordacht, maar liet met momenten verlangen naar een kleine kroeg die hij waar nodig wél helemaal stil had gekregen.

Down The Rabbit Hole, Beuningen (NL), van 26 tot en met 28 juni 2015.

Tags: , , , , ,


About the Author


Back to Top ↑

CPSM1 CQE CSQA CSSBB CSTE CTAL-TA_Syll2012 E20-002 E20-005 E20-329 E20-517 E20-547 E20-891 642-874 642-889 642-998 642-999 644-066 644-068 646-048 646-205 646-985 648-244 648-247 9A0-150 9A0-152 9A0-154 9A0-164 9L0-410 9L0-412 9L0-806 A00-202 A00-260 A2010-570 A2010-651 1z1-051 Certification 1Z1-052 1Z1-061 1Z1-102 1Z1-456 1Z1-457 1Z1-506 1Z1-560 200-001 200-530 220-801 dumps CPA CPP CTAL-TM_Syll2012 E10-001 E20-007 E20-335 E20-370 E20-485 E20-545 E20-597 E20-690 E20-816 E20-818 E20-885