700-039 312-50exam MA0-101exam SK0-004pdf ASF 70-494 pdf 70-673exam C9560-503 98-367 70-534dump NS0-505 70-342exam pdf CHFP 070-410practice exam 1V0-603 pdf 1Z0-804pdf C8010-250 312-50V9 pdf C2150-508 98-368pdf займы онлайн займ на карту кредит онлайн на карту микрозаймы онлайн микрозайм онлайн микрозаймы займы на карту займ онлайн микрозаймы на карту кредит на карту займы онлайн на карту микрозайм на карту кредит на карту онлайн срочный займ на карту займ онлайн на карту
Reviews A Second Chance_banner

Published on maart 15th, 2016 | by Niels Snoek

0

En chance til – Susanne Bier

*In dit artikel gebruik ik de oorspronkelijke Deense titel. In uw plaatselijke bioscoop zult u echter waarschijnlijk op de titel A Second Chance af moeten gaan.

Denemarken is niet veel groter dan Nederland, telt slechts vijf en een half miljoen inwoners en is het enige land ter wereld waar Deens wordt gesproken. Daarom is het zo opvallend dat Denemarken zo’n florerende televisie- en filmindustrie heeft. Deense films en series worden over de hele wereld bekeken. Zelfs een serie als Borgen, die vaak over echt Deense zaken gaat, is verkocht aan meer dan dertig landen. Filmmakers als Lars von Trier, Nicolas Windig Refn, Susanne Bier en Thomas Vinterberg, acteurs als Mads Mikkelsen en Ulrich Thomsen, allemaal hebben ze niet alleen binnen hun land van herkomst mooi werk gedaan, hun carrières reiken ook ver buiten de Deense grenzen. Wat is het toch dat die Denen zo succesvol maakt?

Ik denk dat het iets te maken heeft met de erfenis van een verbond dat door een aantal regisseurs werd gesloten op 13 maart 1995. Dit verbond heet ‘Dogme 95‘ en had als doel om ‘zuiverheid’ terug te brengen in de filmkunst. De oprichters wilde inhoudelijk kwalitatieve cinema maken door onder andere veel dure technische zaken overboord te gooien en door de arrogantie van de regisseur uit te schakelen. Om dit te bereiken stelden de filmmakers een lijst dogma’s op. De regisseur mocht geen vermelding meer krijgen op de aftiteling, speciale belichting was verboden, men moest vanuit de hand filmen, decors waren niet toegestaan en ga zo maar door.

De belangrijkste regel was echter de volgende: ‘de film mag geen oppervlakkige actie bevatten. Moorden, wapens etc. dienen niet voor te komen.‘ De regel ‘genrefilms zijn niet toegestaan‘ verscherpte deze strengheid. Concreet betekende dit dat de scenaristen op zoek moesten gaan naar verhalen die het vooral van psychologie moesten hebben. ‘Mijn uiteindelijke doel is om de waarheid uit mijn karakters en omstandigheden te dwingen. Ik zweer dat te doen met behulp van alle beschikbare middelen en ten koste van elke vorm van goede smaak en elke esthetische overweging‘ was dan ook de essentiële zin die te lezen stond in het Dogme-manifest dat als een contract ondertekend diende te worden door de betrokken filmmakers.

De bekendste films die aan de hand van het verbond zijn gemaakt zijn Festen (Thomas Vinterberg) en Idioterne (Lars von Trier). Er zijn niet heel veel films gemaakt die het Dogme 95 certificaat hebben gekregen, maar de nadruk die werd geplaatst op de inhoud lijkt een denktrant te hebben opgestart waar veel Deense films de vruchten van hebben geplukt. (Al lijkt het trouwens wel alsof mede-oprichter Lars von Trier zich nu bijna agressief tegen deze regel wil afzetten, aangezien zijn films bijna altijd vuurwapens en ultraviolence bevatten.)
Een andere Dogme 95 film is Elsker dig for evigt (ook bekend als Open Hearts), geregisseerd door Susanne Bier en geschreven door Anders Thomas Jensen. Laatstgenoemde is de vaste co-scenarist van de dramafilms van Susanne Bier geworden, zo bedachten ze samen onder andere Brødre (Brothers), Hævnen (In A Better World) en Efter brylluppet (After the Wedding), allemaal films vol interessant drama en met zeer weinig ‘oppervlakkige’ actie. En chance til schuift moeiteloos aan in dat indrukwekkende rijtje films.

Ik heb deze film zonder enige voorkennis over het verhaal gezien, een filmervaring die tegenwoordig zeer zeldzaam is en die ik van harte kan aanbevelen. Aangezien dit artikel echter niet alleen maar een lesje filmgeschiedenis moet zijn, zal ik ik toch een tipje van de sluier oplichten. Als u, beste lezer, al voldaan bent met het bovenstaande lesje, stopt u dan vooral met lezen en gaat u kijken naar En chance til. Vindt u een beetje extra informatie geen probleem, lees dan vooral verder.

De film begint met politieagenten Andreas (Nikolaj-Coster Waldau, bekend als Jaime Lannister in Game of Thrones) en Simon (Ulrich Thomsen) die op de deur kloppen van de junk Tristan (Nikolaj Lie-Kaas, in wat zeer waarschijnlijk zijn beste rol tot nu toe is). Er is een melding gemaakt van geluidsoverlast afkomstig van huiselijk geweld. De agressieve Tristan bijt direct van zich af en het komt al snel tot een schermutseling waarbij Simon en Andreas genoodzaakt zijn Tristan tegen de grond te werken en in de boeien te slaan. Dan worden de agenten plotseling opgeschrikt door het gehuil van een baby. Andreas volgt het geluid, opent een kast en vindt daar een verwaarloosd kindje dat bedekt met zijn eigen uitwerpselen in een bananendoos ligt te huilen. Wie de neiging heeft om bij dit soort heftige beelden de bioscoopzaal te verlaten geef ik in principe geen ongelijk, ik moet zeggen dat mijn maag zich ook bijna omdraaide en het koude zweet op mijn voorhoofd stond. Blijft u echter toch alstublieft in de zaal zitten, want deze gruwelijke ontdekking is de katalysator voor een zeer meeslepend verhaal. In En chance til komen de personages en daarmee ook de kijkers terecht in een moreel doolhof waarbij de personages regelmatig morele grenzen overschrijden, maar we begrijpen wel waarom. Er zijn scènes waarin de kijker enorm goed beseft wat er door Andreas’ zijn hoofd gaat en waarom hij doet wat hij doet. Dat is een grote prestatie. Wie houdt van zeer intens drama (het wordt allemaal nog veel heftiger dan de bovengenoemde scène) met ijzersterkte acteerprestaties moet zeker gaan kijken naar En chance til.

Alsof de nieuwe Susanne Bier nog niet genoeg was, hebben onze Deense vrienden ons nog meer te bieden dit jaar. In april komt niet alleen Kollektivet van Thomas Vinterberg uit, maar ook de release van de door Anders Thomas Jensen geschreven én geregisseerde zwarte komedie Mænd & høns staat gepland. Juni brengt ons Krigen van Tobias Lindholm (een sleutelfiguur van het schrijversteam van Borgen en co-scenarist van o.a. Jagten). Pilou Asbæk (het meest bekend van zijn rol in Borgen) voegt zich bij de cast van Game of Thrones, waar Nikolaj Coster-Waldau natuurlijk ook nog altijd van de partij is. De Denen zijn niet meer weg te denken uit het huidige filmlandschap en daar mogen we zeer blij om zijn.

Tags: , , , , , , , , , ,


About the Author


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Back to Top ↑

CPSM1 CQE CSQA CSSBB CSTE CTAL-TA_Syll2012 E20-002 E20-005 E20-329 E20-517 E20-547 E20-891 642-874 642-889 642-998 642-999 644-066 644-068 646-048 646-205 646-985 648-244 648-247 9A0-150 9A0-152 9A0-154 9A0-164 9L0-410 9L0-412 9L0-806 A00-202 A00-260 A2010-570 A2010-651 1z1-051 Certification 1Z1-052 1Z1-061 1Z1-102 1Z1-456 1Z1-457 1Z1-506 1Z1-560 200-001 200-530 220-801 dumps CPA CPP CTAL-TM_Syll2012 E10-001 E20-007 E20-335 E20-370 E20-485 E20-545 E20-597 E20-690 E20-816 E20-818 E20-885