700-039 312-50exam MA0-101exam SK0-004pdf ASF 70-494 pdf 70-673exam C9560-503 98-367 70-534dump NS0-505 70-342exam pdf CHFP 070-410practice exam 1V0-603 pdf 1Z0-804pdf C8010-250 312-50V9 pdf C2150-508 98-368pdf займы онлайн займ на карту кредит онлайн на карту микрозаймы онлайн микрозайм онлайн микрозаймы займы на карту займ онлайн микрозаймы на карту кредит на карту займы онлайн на карту микрозайм на карту кредит на карту онлайн срочный займ на карту займ онлайн на карту
Festivals LOGO nieuwe kleuren_RGB_NL_12-20

Published on juli 24th, 2015 | by Bram Van Haelter

0

Gent Jazz Festival – 17 juli 2015

De ondertussen 75-jarige Ginger Baker werd voor aanvang van zijn concert op Gent Jazz Festival aangekondigd als ‘de meesterdrummer onder de meesterdrummers’. Dat is niet uit de lucht gegrepen: in de jaren zestig maakte de man al furore als percussionist van Cream (met Jack Bruce en Eric Clapton) en met zijn erg persoonlijke stijl heeft hij ongetwijfeld zijn plaats in de annalen van de muziekgeschiedenis verworven. Op Gent Jazz trad hij met zijn meest recente formatie ‘Ginger Baker Jazz Confusion’ aan, waarin fusionjazz, bluesrock en wereldmuziek tot een bruisend geheel worden gesmolten. Baker, zichtbaar getekend door een levensloop waarin zelfdestructie centraal stond, kan zijn leeftijd op het podium nooit echt doen vergeten. Vooral tussen zijn nummers door, lijkt de man weg te kwijnen achter zijn drums. Muzikaal gezien heeft hij geluk dat hij wordt bijgestaan door drie klassemuzikanten. De uithalen van Baker stralen zelden tot nooit sensatie uit, en ik kan niet ontkennen dat ze vaak weinig spectaculair klinken, ware het niet dat ze meesterlijk worden ondersteund door Abass Dodoo. De percussionist van Ghanese afkomst straalt wel energie uit en weet zich langzaam maar zeker tot publiekslieveling te ontpoppen. Ook saxofonist Andy Sheppard verdient niets dan lof en eer: als enige muzikant met een volwaardig melodisch instrument op het podium, wordt er van de man veel geëist, maar hij weet de verwachtingen moeiteloos in te lossen. De indrukwekkende solo die hij bovenop een eindeloos variërend thema in de bas plakt in ‘Aiko Biaye’, wordt dan ook bijzonder warm onthaald door het publiek.

Een publiek dat overigens bijzonder talrijk aanwezig is, want al voor de vierde avond dit jaar is het festival volledig uitverkocht. Daar zit Van Morrison met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid voor iets tussen. Hoewel zijn laatste concerten op Belgische bodem van een bedenkelijk niveau waren, blijft ‘Van the Man’ een publiekstrekker. Van Morrison is ook niet meer van de jongsten, maar hij wist wél te overtuigen met een dynamische set. Een dynamiek die je voornamelijk in zijn stemgeluid moet zoeken: Van Morrison is niet het type muzikant dat als een hinde over het podium dartelt, maar hij levert wel enkele knappe staaltjes van stemacrobatie. Zorgvuldig uit zijn immense oeuvre geselecteerde klassiekers (‘Moondance’ en ‘Gloria’, om maar enkele te noemen) wisselt hij met minder bekende nummers en een sporadische cover af (‘It’s all over now, baby blue’ van Bob Dylan en ‘So what’ van Miles Davis). Dat levert een bijzonder gevarieerde set op. Daarenboven weet hij het publiek te charmeren door afwisselend, maar telkens met succes, naar saxofoon, gitaar en mondharmonica te grijpen. Ook zijn muzikanten maken een meer dan goede indruk: hun solo’s waren geïnspireerd en getuigden van technisch vernuft. Op muzikaal vlak zonder meer een puike prestatie van Van Morrison en de zijnen. Toch bleef een groot deel van het publiek met een ietwat wrange nasmaak achter. Een toonbeeld van empathie en geestigheid zal de man waarschijnlijk nooit worden, maar hier en daar een woordje van dank aan het publiek had wonderen kunnen doen. De manier waarop hij, middenin het laatste nummer, van het podium verdwijnt (om daarna niet meer terug te keren) is simpelweg respectloos.

Voor een bende toffe peren moest je op de Garden Stage zijn. De muziek van Flying Horseman, die je als luisteraar meer dan eens in een sfeer van weemoed en tristesse doet wegzinken, kwam op het kleinere en meer intieme podium uitstekend tot zijn recht. De band rond singer-songwriter Bert Dockx bracht intussen drie volwaardige langspelers uit en deed op Gent Jazz haar steengoede livereputatie alle eer aan. Het geheel komt ietwat schizofreen over: het contrast tussen de goedlachse Dockx die het geheel vlotjes aan elkaar praat en de getormenteerde zangersziel in pakweg ‘America is dead’ kan nauwelijks groter. Maar eerlijk: tussen oude brompotten Ginger Baker en Van Morrison door, was een sporadisch grapje op het podium een meer dan welkome afwisseling.

Tags: , , , ,


About the Author


Back to Top ↑

CPSM1 CQE CSQA CSSBB CSTE CTAL-TA_Syll2012 E20-002 E20-005 E20-329 E20-517 E20-547 E20-891 642-874 642-889 642-998 642-999 644-066 644-068 646-048 646-205 646-985 648-244 648-247 9A0-150 9A0-152 9A0-154 9A0-164 9L0-410 9L0-412 9L0-806 A00-202 A00-260 A2010-570 A2010-651 1z1-051 Certification 1Z1-052 1Z1-061 1Z1-102 1Z1-456 1Z1-457 1Z1-506 1Z1-560 200-001 200-530 220-801 dumps CPA CPP CTAL-TM_Syll2012 E10-001 E20-007 E20-335 E20-370 E20-485 E20-545 E20-597 E20-690 E20-816 E20-818 E20-885