700-039 312-50exam MA0-101exam SK0-004pdf ASF 70-494 pdf 70-673exam C9560-503 98-367 70-534dump NS0-505 70-342exam pdf CHFP 070-410practice exam 1V0-603 pdf 1Z0-804pdf C8010-250 312-50V9 pdf C2150-508 98-368pdf займы онлайн займ на карту кредит онлайн на карту микрозаймы онлайн микрозайм онлайн микрозаймы займы на карту займ онлайн микрозаймы на карту кредит на карту займы онлайн на карту микрозайм на карту кредит на карту онлайн срочный займ на карту займ онлайн на карту
Essays 1455-girl-with-a-pearl-earring-c

Published on april 9th, 2016 | by Sophia Van Keer

0

Girl With A Pearl Earring & The Male Gaze

In het volgende betoog staat de fictiefilm Girl With A Pearl Earring centraal. Deze film uit 2003, geregisseerd door Peter Webber, vertelt het fictieve verhaal van de jonge huishoudster Griet die in dienst wordt genomen door de familie van de Nederlandse schilder Johannes Vermeer. Het geheel speelt zich af in het midden van de zeventiende eeuw tegen de achtergrond van de stad Delft waar Vermeer op dat moment samenwoonde met zijn vrouw en kinderen. Gaandeweg wordt duidelijk dat Griet veel meer is dan een gewone dienstmeid. Zij blijkt namelijk met Vermeer een passie te delen voor de weergave van licht en kleur in schilderijen. De schilder raakt steeds meer in de ban van het jonge meisje. De aard van hun relatie valt het best te omschrijven als platonisch. Door de manier waarop Vermeer zijn kennis deelt met Griet ondergaat hun relatie ook een metamorfose. Aanvankelijk verhouden beide personages zich tot elkaar als meester en dienstmeid, later in de film zijn ze meester en leerling-assistent. Hun verhouding kent een hoogtepunt in het feit dat Griet op het einde van de film model zal staan voor een schilderij van Vermeer. Hierdoor wordt hun relatie ook vereeuwigd. De film wordt verteld vanuit het standpunt van het vrouwelijke hoofdpersonage Griet. Toch lijkt het patriarchale gedrag van Vermeer de gebeurtenissen te overheersen. Interessant is nu om na te gaan in hoeverre men de theorie van de male gaze van Laura Mulvey kan toepassen op deze film en op welke manier haar kernconcepten doorwerken in de film.

De theorie van de male gaze beschreef Laura Mulvey in een artikel dat in 1975 gepubliceerd werd in het tijdschrift Screen. Later werd het uitgebracht in een werk onder de titel Visual pleasure and narrative cinema. Dit alles kadert in de toenemende belangstelling voor de psychoanalyse van Freud in de jaren zeventig. Mulvey beschrijft de male gaze aan de hand van de begrippen van Lacan. Het uitgangsconcept is hierbij de suture of gespletenheid die het subject ervaart. Het subject verlangt dan ook naar eenheid of een herstel van de gespletenheid. Dit psychologisch proces kan men dan ook terugvinden in de narratieve structuur van een film. Het proces verloopt in drie fasen: het verlies van de eenheid, het zoeken naar de eenheid en het herstel van de eenheid. De theorie veronderstelt een heersende patriarchale orde waarin scopofilie (drang om te kijken) en het narcissisme (drang om zichzelf te zien) centraal staan. De vrouw doet dienst als seksueel object en de man is het subject dat plezier vindt in het bekijken en verlangen naar die vrouw. Voor het mannelijke hoofdpersonage vormt deze vrouw een bedreiging omwille van haar castratieangst. Voor die bedreiging zijn er twee oplossingen. De eerste bestaat uit het sadistische voyeurisme van het mannelijke personage. De tweede bestaat uit de fetisjistische scopofilie waarbij de man de bedreiging verdringt in een fetisj. Meestal staat ook het point of view van het mannelijke personage centraal, maar dit is niet noodzakelijk zo.

Het mannelijke hoofdpersonage Johannes Vermeer krijgt in deze film de rol toebedeeld van gespleten subject. Dit psychologisch proces komt tot uiting in zijn beroep als schilder. Op diverse momenten wordt erop gewezen hoe geniaal Vermeer wel is met het penseel. Toch kampt hij aan het begin van het verhaal met een inspiratiekwestie. Hij heeft nog geen idee of onderwerp voor zijn volgend meesterwerk. Op dat ogenblik komt Griet in dienst bij hem als huishoudster. Dankzij haar verschijning krijgt hij terug inspiratie en hoopt hij op eerherstel als één van de belangrijkste kunstenaars van de Lage Landen in die tijd en uiteindelijk ook op een financiële beloning zodat hij zijn gezin verder kan onderhouden. Op meerdere manieren wordt er in de film gestalte gegeven aan de concepten scopofilie en voyeurisme. Zo gluurt Vermeer tweemaal naar Griet vanachter de deur van zijn atelier die op een kier staat. De kijker ziet enkel een silhouet wanneer de deur zachtjes opengaat. Op dat moment is Griet in het atelier de vensters aan het lappen. Zij is namelijk ook de eerste om op te merken dat hierdoor de lichtinval zou kunnen veranderen. Wanneer Griet dan voor de tweede maal in het atelier de ramen kuist, vraagt Vermeer haar om een bepaalde pose aan te nemen. Na een tijdje vat hij het idee op om haar als model te gebruiken voor zijn volgend schilderij en vanaf dat moment wordt zij naast zijn assistent ook zijn muze. Hij heeft zelfs geen oog meer voor zijn echtgenote Cornelia.

De zeventienjarige Griet heeft nu zijn interesse gewekt als vrouw en als seksueel object. Omdat zij nu als model fungeert kent hij de drang om haar te blijven observeren met als ultiem doel haar zo realistisch mogelijk te kunnen portretteren. De scopofilie komt ook tot uiting via de intertekstualiteit die verborgen zit in de film. Er worden namelijk elementen uit de schilderkunst zoals het chiaroscuro vertaald naar het witte doek. Zo wordt er gewezen op de drang van de kijker om de mens (zichzelf) te observeren zowel in de beeldende kunst (portret) als in de filmzaal. Deze intertekstualiteit kan men eveneens zien als een verbeelding van het concept narcissisme. Duidelijk is dat Griet als vrouw een bedreiging vormt voor het gezin en het echtpaar Vermeer. De figuur van zijn echtgenote Cornelia maakt de kijker hierop attent. Omwille van die bedreiging zoekt het mannelijk personage zijn toevlucht in de fetisjistische scopofilie en het voyeuristisch sadisme. Vermeer heeft namelijk een duidelijk beeld in zijn hoofd van de manier waarop hij Griet wil schilderen. Hij vraagt haar meermaals om haar lippen nat te maken. Beide personages zitten tijdens deze scène zeer dicht bij elkaar aan een tafel in het atelier. In deze scène respecteert de regisseur wel degelijk het subjectief point of view van Vermeer als mannelijk personage en laat hij het samenvallen met het point of view van de kijker. Men zou kunnen stellen dat de lippen van Griet in deze scène voor Vermeer als fetisj fungeren. Verder vraagt hij deze vrouw om haar haarkapje af te nemen. Uit de film kan men afleiden dat het aanschouwen van het haar iets was tussen een vrouw en haar minnaar en dus ongepast zou zijn in het gezelschap van een andere, vreemde man. In principe zou men kunnen stellen dat het afnemen van deze witte kap bijna als een soort van exhibitionisme kan gezien worden. Griet trekt haar kapje dan ook uit in een kamertje naast het atelier, maar Vermeer staat alweer achter de deur mee te kijken. De haren van een vrouw of in ieder geval de witte hoofdkap doet hier ook dienst als fetisj.

Razend van jaloezie is de echtgenote van Vermeer wanneer ze ontdekt dat Griet model stond voor één van zijn schilderijen. Ze dwingt hem om het te mogen zien en bestempelt het als “obsceen”. In het portret is Vermeer er namelijk in geslaagd om niet alleen de uiterlijke, maar ook de innerlijke schoonheid van zijn object weer te geven. Dit merkt Griet ook meteen op (“Oh my god, you looked inside my soul”). Ze staat erop dat Griet wordt ontslagen. Ze beschuldigt het jonge meisje ervan één van haar juwelen gestolen te hebben. Dankzij deze drogreden slaagt ze in haar opzet om Griet te straffen voor haar zogezegde misdaad en haar zo te verbannen uit het leven van haar man. In een laatste scène zien we dat Griet een pakje ontvangt. Hierin blijken de parels te zitten die ze als oorringen droeg op het schilderij. Deze parels waren oorspronkelijk het bezit van Vermeers vrouw. Deze symbolische scène kan men zien als het moment waarop de schilder vergiffenis schenkt aan Griet voor de bedreiging die ze vormde als seksueel object.

Uit voorgaande studie kan men besluiten dat de theorie van de male gaze van Laura Mulvey zeer toepasbaar is op de film Girl With A Pearl Earring. De narratieve structuur volgt zelfs het psychologisch proces van het mannelijk personage om via de suture de eenheid van het subject te herstellen. Verder zijn er talrijke voorbeelden van de kernconcepten zoals exhibitionisme, sadistisch voyeurisme en fetisjistische scopofilie in beeld gebracht. Enkel het concept van het narcissisme, waarbij men de drang voelt om naar zichzelf te kijken, is minder duidelijk aanwezig. Als seksueel object van verlangen vormt de jonge huishoudster Griet een bedreiging voor het mannelijk personage Vermeer. Nadat hij haar gebruikt heeft als model moet ze dan ook als straf uit zijn leven verdwijnen. Het resultaat van het voyeuristisch sadisme dat Vermeer uitoefende op zijn muze kent een climax in haar portret waarop zij de parels van zijn echtgenote draagt. Deze parels krijgt ze als cadeau van Vermeer nadat ze uit zijn huis verdwenen is. Ze staan symbool voor de vergiffenis die Griet krijgt omwille van de bedreiging die ze vormde voor het leven van de schilder, zowel professioneel als privé.

Tags: , , , , ,


About the Author


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Back to Top ↑

CPSM1 CQE CSQA CSSBB CSTE CTAL-TA_Syll2012 E20-002 E20-005 E20-329 E20-517 E20-547 E20-891 642-874 642-889 642-998 642-999 644-066 644-068 646-048 646-205 646-985 648-244 648-247 9A0-150 9A0-152 9A0-154 9A0-164 9L0-410 9L0-412 9L0-806 A00-202 A00-260 A2010-570 A2010-651 1z1-051 Certification 1Z1-052 1Z1-061 1Z1-102 1Z1-456 1Z1-457 1Z1-506 1Z1-560 200-001 200-530 220-801 dumps CPA CPP CTAL-TM_Syll2012 E10-001 E20-007 E20-335 E20-370 E20-485 E20-545 E20-597 E20-690 E20-816 E20-818 E20-885