700-039 312-50exam MA0-101exam SK0-004pdf ASF 70-494 pdf 70-673exam C9560-503 98-367 70-534dump NS0-505 70-342exam pdf CHFP 070-410practice exam 1V0-603 pdf 1Z0-804pdf C8010-250 312-50V9 pdf C2150-508 98-368pdf займы онлайн займ на карту кредит онлайн на карту микрозаймы онлайн микрозайм онлайн микрозаймы займы на карту займ онлайн микрозаймы на карту кредит на карту займы онлайн на карту микрозайм на карту кредит на карту онлайн срочный займ на карту займ онлайн на карту
Reviews Interstellar foto

Published on november 29th, 2014 | by Meerkat Magazine

0

Interstellar – Christopher Nolan

Na een weer veel te late avond in café Le Coq hebben we besloten om een interactieve mailreview te schrijven over de nieuwste film van Christopher Nolan, Interstellar. Wat is het concept? Via mailverkeer bespreken we met zijn vieren de film en nodigen we elkaar telkens uit om op elkaars stukjes tekst te reageren, om zo na een vijftal mails tot een conclusie te komen.

Florian: Nolan weet opnieuw andere filmmakers eraan te herinneren dat ambitie nog bestaat in grote producties. Ambitie die volgens sommigen misschien naar het pretentieuze helt, op dezelfde manier als dat door hun voorouders over 2001: A Space Odyssey gedacht werd. 2001 is niet toevallig de film waarbij Interstellar veel van zijn mosterd haalt en waaraan de film ook liefdevol ode brengt.

Yannick: Akkoord dat Nolan een van de meest ambitieuze Hollywoodregisseurs van zijn generatie is. Hij windt er geen doekjes om dat de zwartegatscène een ode is aan de Kubrickklassieker. Waar hij echter volledig afwijkt van de aura die Kubrick rond 2001: A Space Odyssey creëerde, is het moment waarop hij verklarend te werk gaat. Waarom moet elke plot hole gevuld worden met een omvattende theorie die meer aanleunt bij Spielberg (nota bene de man voor wie dit scenario oorspronkelijk geschreven werd) dan bij Kubrick?

Florian: De premisse van de film, voorgesteld in een nogal suffe proloog, is eenvoudig maar doeltreffend. In een nabije toekomst is de aarde veranderd in een dorre woestenij waar voedselvoorziening en blije gezichten plaatsgemaakt hebben voor hongerige ellende en een grimmige wereld waarin wetenschap geen plaats meer heeft. Gelukkig vindt ex-piloot Cooper in zijn achtertuin de restanten van de NASA terug, die hem prompt de ruimte inschiet met als doel een leefbare planeet te vinden voor de overgebleven mensheid.

Yannick: De natuurelementen die hij introduceert in het eerste halfuur zijn inderdaad doeltreffend. Nolan stelt een plausibele manier voor waarop de wereld zou kunnen vergaan, maar waarom zet hij ineens zo een vaart tijdens de toenadering van de NASA? In nog geen vijf minuten tijd evolueert Cooper van indringer naar piloot. En waarom moest het personage weer een alleenstaande vader zijn met twee kinderen? Ik waande mij in Signs.

Florian: In tegenstelling tot die andere fel verwachte sci-fi van vorig jaar, Gravity, gaat Interstellar in de ruimte niet zozeer op zoek naar het avontuur en de suspense, maar eerder naar antwoorden op zichzelf opgelegde vragen die fysisch van aard zijn. De broers Nolan houden ervan om met de elementen tijd en ruimte te spelen, en welke achtergrond leent zich daar beter toe dan een heelal vol zwarte gaten en ombuigingen van tijd en ruimte? Net als Neil deGrasse Tyson en Lieven Scheire slaagt ook Interstellar erin om fysica erg hip te maken. Hierin is de film overtuigend genoeg om te kunnen vergeven dat de plot alle kanten opspringt en soms uit de bocht vliegt.

Yannick: Er wordt mooi omgesprongen met het relativiteitsprincipe van Einstein, maar zodra we over dat ingenieuze trucje heen zijn, zakt de film helemaal in elkaar. Dat was toch mijn gevoel. Een aangename, prachtig gefilmde en realistische sci-fi krijgt het laatste halfuur een M. Night Shyamalan-behandeling: alles zal u worden uitgelegd, met het emotionele thema “liefde overwint tijd en ruimte” als leidraad. Daar is Nolan mij helemaal kwijtgespeeld en daardoor kwam ik erg verward uit de zaal.

Bavo: Interstellar lijkt een ietwat gemiste kans. Sinds Gilles Deleuze (L’image-temps), Andrei Tarkovsky (De verzegelde tijd) en de temps mort van Antonioni weten we dat film bij uitstek een tijdskunst is. Memento ging over tijd, innerlijke tijd, omgekeerd vertelde tijd, over de tijd waarin een man zich de tijd dient te herinneren. Insomnia ging over de tijd die loom vooruitgaat als je niet kan slapen. Inception ging over de tijd die in elke droom-in-een-droom-in-weer-een-andere-droom anders tikte. Met een zwart gat als narratieve kern heeft Interstellar ook een knap tijdsconcept, maar het lijkt alsof Nolan deze keer geen zin, of geen tijd had, om daar lang bij stil te staan. Alles moet almaar verder razen: de film introduceert steeds nieuwe verhaalelementen, nieuwe thema’s, nieuwe twistsInterstellar is een storm, een kolk, een wervelwind. Maar wanneer het geraas gaat liggen, blijft er zo weinig hangen. Het zou best kunnen dat Nolan een soort saluut aan de suikerspincinema van Spielberg wilde brengen (want Interstellar is meer Spielberg dan Kubrick), met doelbewust evenveel suiker als spins. Maar voor zo’n speelse reverence neemt de film zichzelf te serieus. Ook al zijn Nolan-films altijd wat humorloos, het is toch speelsheid die hier ontbreekt: de speelsheid van dat opzichtig wapperende Batkostuum, hihi, of die gezellige opzet om met veel camaraderie een idee in iemands hoofd te planten, haha! Interstellar is ook grappig, maar dan vooral omdat het melodrama en de wetenschappelijke hocuspocus nooit goed samengaan. De kloof tussen het kosmische en het intieme die de film zo graag wil dichten (alsof het kosmische intiem is en vice versa), blijft bestaan. Ook al kun je één aspect of beide elementen afzonderlijk bewonderen (de wetenschap is goed onderbouwd, het vader-dochterverhaal raakt soms), het overbruggen van die kloof, het creëren van de tussenruimte, van een interstellair gebied, waar de film toch ten diepste over gaat, wat hij het allerliefste wil, het stelligst in gelooft, mislukt. Alle schaarsprongen zonder zwaartekracht ten spijt, valt Interstellar toch vooral pijnlijk op z’n gat.

Maarten: Mooie meningen, en absoluut waar. Dus ik dacht: laten we even een lans voor de film breken en een andere visie proberen. Bij deze:

Om te beginnen is Interstellar een absoluut epos. A Space Odyssey, de Odyssee, de Aeneis, het zit er allemaal wat in. De plot is helder en eenvoudig, de uitkomst is vanaf minuut 1 gekend: Matthew McConaughy gaat de wereld redden nadat droogte, uitputting van grondstoffen en een gebroken stofzuiger net te veel zandstormen hebben veroorzaakt. Daar schuift Nolan intussen een lugubere toekomstvisie in waar wetenschap, ontdekking, avontuur, experiment – yuk – eindelijk van de baan zijn geveegd ten voordele van wat werkelijk telt: niet nadenken en maïs planten. Vervolgens begint de gekende space trip langs ijs- en waterplaneten met vertraagde tijd, kwaadaardige wetenschappers en boze dochters om dan via een zwart gat in een boekenkast te belanden.

Oké. Daar kan je wat op zeggen. Zo kunnen we de broers Nolan vragen hoe ze in godsnaam op die absurde, uitleggerige en kleffe conclusie zijn gekomen. Of waarom ze op een mooie dag in augustus zeiden: “Hey Christopher, welke acteur nemen we om die emotieloze nutjob te vertolken op de ijsplaneet?” – “Oh, kies gewoon iemand.” – “Matt Damon?” – “Sure, why not?” Zo lijkt er inderdaad nog meer nonchalance achter de film te schuilen. De inhoudelijke diepgang, verwevenheid en meeslependheid die de film betracht, kan hij niet waarmaken.

En toch kan ik niet zeggen dat ik Interstellar slecht vond. Want weer doet Nolan wat Nolan goed doet: hij levert een popcornfilm met brains af die je bij momenten op het puntje van je stoel doet kruipen. Waar de plot vaak ongeloofwaardig, klef en oppervlakkig is uitgewerkt, zijn de zuiver technische vertelling en de spanningsopbouw werkelijk subliem. Steeds opnieuw heft het verhaal een nieuwe spanningsboog aan, laat die tot een tijdelijke climax komen om daarna weer een volgend hoofdstuk op te bouwen. Die spanning weet Nolan lekker uit te spinnen.

En dan zijn er die beelden. Inderdaad, dankjewel Hoyte Van Hoytema. En dankjewel Double Negative, het visuele effectenbedrijf dat tevens Inception onder handen nam. En de score. Waar: Zimmer valt in herhaling. Maar de muziek werkt. De score en beelden geven de film dat bombastische karakter, die breedvoerige, verhalende en verheven stijl waar ik van hou in een Nolan-film.

Toegegeven, de gebroeders Nolan halen met Interstellar stoten uit die je niet zo gemakkelijk kan vergeven. Maar toch heeft de film iets. Misschien is het omdat ik veel te veel van epische avonturenverhalen hou en bijgevolg mijn willing suspension of disbelief wat extra rekbaarheid gun. Misschien omdat, ondanks al de misstappen, Nolan puur technisch een fantastische regisseur is. Interstellar is een beetje als de Ilias. Minstens 12 van de 24 boeken zijn ronduit vervelend. Maar die Homeros kan het verdomme wel vertellen. Enfin, vind ik toch.

Verder nog wat dingen in het kort:

  • Het einde verslikt zich enigszins in de rationele aanpak van de film. Hierdoor verdwijnt de magie van de film wat, dat stak mij persoonlijk nogal tegen. Ik vond die boekenkastscène nogal krampachtig.
  • Nolan heeft in Hoyte van Hoytema een goeie vervanger gevonden voor Wally Pfister (tijdens de opname van Interstellar bezig aan zijn regiedebuut, het desastreuze Transcendence – schoenmaker, blijf bij je leest) om van de ruimte een visueel spektakel te maken, zonder te bombastisch te worden. Componist Zimmer laat de bombastische hoorns en violen voor een keer ook thuis, hoewel ik vind dat de scores van zijn laatste films allemaal net hetzelfde klinken, deze incluis.
  • Het hele gedoe van “liefde overwint alles” vind ik klef en nietszeggend. Op dat vlak wil de film meer vertellen dan hij aankan.

Tags: , , ,


About the Author


Back to Top ↑

CPSM1 CQE CSQA CSSBB CSTE CTAL-TA_Syll2012 E20-002 E20-005 E20-329 E20-517 E20-547 E20-891 642-874 642-889 642-998 642-999 644-066 644-068 646-048 646-205 646-985 648-244 648-247 9A0-150 9A0-152 9A0-154 9A0-164 9L0-410 9L0-412 9L0-806 A00-202 A00-260 A2010-570 A2010-651 1z1-051 Certification 1Z1-052 1Z1-061 1Z1-102 1Z1-456 1Z1-457 1Z1-506 1Z1-560 200-001 200-530 220-801 dumps CPA CPP CTAL-TM_Syll2012 E10-001 E20-007 E20-335 E20-370 E20-485 E20-545 E20-597 E20-690 E20-816 E20-818 E20-885