700-039 312-50exam MA0-101exam SK0-004pdf ASF 70-494 pdf 70-673exam C9560-503 98-367 70-534dump NS0-505 70-342exam pdf CHFP 070-410practice exam 1V0-603 pdf 1Z0-804pdf C8010-250 312-50V9 pdf C2150-508 98-368pdf займы онлайн займ на карту кредит онлайн на карту микрозаймы онлайн микрозайм онлайн микрозаймы займы на карту займ онлайн микрозаймы на карту кредит на карту займы онлайн на карту микрозайм на карту кредит на карту онлайн срочный займ на карту займ онлайн на карту
Series JJ

Published on december 13th, 2015 | by Niels Snoek

0

Jessica Jones

Marvel, nog geen tien jaar geleden een naam die alleen door echte comicbookfans gekend was, is inmiddels uitgegroeid tot een woord waarbij iedereen meteen begrijpt dat het gedeelde filmuniversum vol superhelden bedoeld wordt. Het ‘Marvel Cinematic Universe‘ (MCU) is een aanvankelijk leuk geslaagd project dat inmiddels zijn kracht helaas is verloren. De eerste ‘fase’ van het MCU bestond uit een vijftal films over individuele superhelden die aanleiding gaven tot samenkomst van alle voorgaande helden in The Avengers. De eerste paar Marvelfilms waren verhalen met een begin, midden en einde en konden grotendeels op zichzelf staan, zoals een film betaamt. Gedurende de twaalf films die het MCU inmiddels telt, is er een gigantische opstapeling van personages, plotelementen, werelden en geheime organisaties opgebouwd. Door dit kluwen is de continuïteit van de gehele franchise inmiddels veel te ingewikkeld geworden. Een leek die plaatsneemt in de bioscoopstoel voor bijvoorbeeld Avengers: Age of Ultron staat een werkelijk bizarre filmervaring te wachten. Het is alsof je zonder voorkennis de middelste twintig minuten kijkt van de vijfde aflevering van een derde seizoen van een serie die je nooit hebt gevolgd. De callbacks naar vorige films en geforceerde opzetjes naar aankomende delen zijn inmiddels ontelbaar geworden en zitten het hoofdverhaal van de film voortdurend in de weg. De narratieve spanningsboog is zoek, want zonder voorkennis begrijp je de opzet nauwelijks en tegen het einde is geen enkele plotlijn echt afgerond te noemen. Dit is niet alleen onkijkbaar voor een leek, ook voor iemand die wel degelijk alle voorgaande films heeft gezien is het een kijkervaring waar je nog verdomd weinig plezier uit kunt halen. Het MCU heeft zijn filmische karakter dus kwijtgespeeld en is een soort televisieserie geworden. Een enorm opgeblazen televisieserie voor in de bioscoop, waar je steeds een jaar op de volgende aflevering moet wachten, waar afleveringen twee uur duren en waar per aflevering een prijskaartje van 200 miljoen dollar aanhangt.

In 2013 waagde Marvel zich aan een echte serie. Het resultaat was Agents of S.H.I.E.L.D. Deze serie deed vermoeden dat de showrunners de hele ‘golden age of television‘ (die is begonnen met The Sopranos) aan zich voorbij hadden laten gaan. De tamme formuleserie haalde herinneringen boven aan die met primitieve computereffecten doorspekte ‘supernatural‘ series die in de jaren ’90 zo hip waren. Toen Marvel een paar jaar later aankondigde dat ze nog meer series gingen maken, gaf dit dus ook niet direct veel hoop. Daarbij, het zouden maarliefst vijf series worden, waardoor een overdosis aan MCU-symptomen weer zeer aannemelijk leek.

In april van dit jaar kwam dan eindelijk de eerste van die vijf series uit op Netflix. Marvel’s Daredevil was de verrassing van het jaar. Deze intelligent geschreven serie, die naast een grote dosis originaliteit ook nog eens beschikt over een spannende mix van elementen die doen denken aan Batman Begins en The Wire, deed de filmflop Daredevil uit 2003 (met Ben Affleck in de titelrol) geheel vergeten. Marvel’s Daredevil speelt zich dan wel af in hetzelfde universum als de films, maar de grimmige toon, de ultraviolence en de ingewikkelde morele vraagstukken over schuld en boete maakten overduidelijk dat Marvel aan een zeer interessant nieuw hoofdstuk was begonnen. Daarbij, de callbacks naar het MCU zijn eerder kleine knipoogjes te noemen en niet essentieel om het verhaal van de serie te kunnen volgen. Deze onverwachte kwaliteit zorgde er natuurlijk voor dat de verwachtingen voor de tweede Netflix/Marvel-serie hooggespannen waren. Gelukkig maar dat nu blijkt dat Marvel Studios met Jessica Jones wederom een originele, spannende en kwalitatief hoogstaande serie heeft weten te maken.

De titelrol wordt gespeeld door Krysten Ritter die we herkennen van Breaking Bad, waar ze het junkie-vriendinnetje van Jesse Pinkman speelde. Jessica Jones is een soort vrouwelijke Sam Spade, Philip Marlowe, of noem maar een andere anti-held uit de geschiedenis van de film-noir. Ze is cynisch, sarcastisch, slim, altijd bereid om tot intimidatie of geweld over te gaan en ze houdt wel van een druppeltje. Iets minder noir is het feit dat ze ook superkrachten heeft. A private investigator with superpowers, het is een idee waar menig Hollywoodproducer van droomt. De combinatie tussen het detective- en superhero genre is dan ook erg geslaagd. De superkrachten van Jessica komen vaak goed van pas in haar speurwerk en dat levert veel amusante momenten op.
Jessica Jones neemt het in de serie op tegen een slechterik die zichzelf Kilgrave noemt (what’s is a name?). Dit ongure type, voortreffelijk gespeeld door voormalig Doctor Who David Tennant, heeft ook een speciale gave. Hij is namelijk een mindcontroller. Hij kan eender wie alles voor hem laten doen, hij hoeft maar een bevel te geven. Het is een superkracht waar de schrijvers overduidelijk veel plezier mee hebben gehad, aangezien veel inventieve suspense– en actiescènes gestoeld zijn op het gebruik of het proberen tegen te gaan van Kilgrave’s macabere gave. Om deze ogenschijnlijk onverslaanbare evil prick (direct citaat!) tegen te houden krijgt Jessica hulp van een haar beste vriendin, een advocate, haar buren en een barman genaamd Luke Cage. Deze laatstgenoemde kerel is tevens de hoofdpersoon van de volgende Marvel/Netflix-reeks die 2016 uitkomt. Afgaand op hoe de schrijvers en acteur Mike Colter deze figuur neerzetten, gaat ook Marvel’s Luke Cage een groot genot worden.

In de schermutselingen tussen superhelden en hun aartsvijanden wordt regelmatig een hele stad in puin geslagen en onschuldige mensen komen altijd in de vuurlinie terecht. In Jessica Jones worden deze dingen niet zonder gevolgen gelaten en collateral damage is een zeer prominent thema in de serie. Zo komen de slachtoffers van Kilgrave samen in een praatgroep om de ‘verkrachting van hun brein’ en alle gevolgen van dien, te verwerken. In een subplot krijgt Jessica te maken met een dame die wraak wil omdat ze een dierbare is verloren bij de ‘Battle of New York‘, oftewel de climax van de eerste Avengers film. Deze dame legt de verantwoordelijkheid van die veldslag neer bij iedereen met speciale krachten, waaronder dus Jessica. In een ander subplot kan een politieman die onder Kilgrave’s invloed heeft gestaan de gebeurtenissen niet loslaten en raakt zodoende betrokken bij het hoofdplot. De serie gaat diep in op de rollen van slachtoffer, en soms held, waar mensen in terecht te kunnen komen. Zo wordt de vraag gesteld wanneer iemand een echte held is en het antwoord dat de serie biedt is realistischer en dus interessanter dan het zwart-witte antwoord dat in Captain America: The First Avenger werd gegeven op dezelfde vraag. Op deze manier is Jessica Jones dus niet alleen een detective en superhero-genrehybride, maar ook een pscyhologische thriller. Een unieke mix die ook een unieke serie heeft opgeleverd.

De boog staat helaas niet altijd gespannen. Soms moeten de schrijvers zich in pijnlijk ongeloofwaardige bochten wringen om het plot te krijgen waar ze willen en er zijn een paar afleveringen waar het tempo een beetje zoek is. De vele seksscènes voegen vaak niets toe aan het verhaal. Al is het wel interessant dat de seksualiteit van de personages een rol speelt, dat is namelijk een primeur binnen het zeer kuise Marveluniversum.

Eén van de dingen die Marvel’s Daredevil zo sterk maakt is de kleinschaligheid. Het is sterk karaktergedreven drama met een superhero-twist en het grote CGI-vuurwerk wordt uit de weg gegaan. Zie bijvoorbeeld de climax, waar de blinde held het één-tegen-één opneemt tegen zijn aartsvijand Wilson Fisk (een ronduit briljante Vincent D’Onofrio) in een ordinair steegje. Jessica Jones is van exact hetzelfde laken een pak, de karakters zijn vele malen belangrijker dan het spektakel. De rode draad van de serie is niet alleen de strijd van Jessica tegen Kilgrave, maar ook de psychologische strijd die ze moet voeren tegen een zwaar trauma.

De worldbuilding waar Marvel een prioriteit van heeft gemaakt, komt in hun series veel organischer tot stand dan in de films. Zo maakt een belangrijk bijpersonage uit Daredevil op een zeer logische plaats en moment haar opwachting in Jessica Jones. Nu is het natuurlijk afwachten of het serieuniversum na verloop van tijd niet met dezelfde problemen als het MCU te kampen gaat krijgen, maar nu Jessica Jones lijkt te bewijzen dat Daredevil geen toevalstreffer was, zijn mijn verwachtingen hooggespannen. Terwijl het MCU ten onder gaat aan voorspelbaarheid, megalomanie en een paar Avengers teveel, is het serieuniverum alive and kicking door goed karaktergedreven drama en originaliteit. Ik kijk dan ook reikhalzend uit naar de verdere avonturen van Daredevil, Jessica Jones en trawanten.

Tags: , , , , , ,


About the Author


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Back to Top ↑

CPSM1 CQE CSQA CSSBB CSTE CTAL-TA_Syll2012 E20-002 E20-005 E20-329 E20-517 E20-547 E20-891 642-874 642-889 642-998 642-999 644-066 644-068 646-048 646-205 646-985 648-244 648-247 9A0-150 9A0-152 9A0-154 9A0-164 9L0-410 9L0-412 9L0-806 A00-202 A00-260 A2010-570 A2010-651 1z1-051 Certification 1Z1-052 1Z1-061 1Z1-102 1Z1-456 1Z1-457 1Z1-506 1Z1-560 200-001 200-530 220-801 dumps CPA CPP CTAL-TM_Syll2012 E10-001 E20-007 E20-335 E20-370 E20-485 E20-545 E20-597 E20-690 E20-816 E20-818 E20-885