700-039 312-50exam MA0-101exam SK0-004pdf ASF 70-494 pdf 70-673exam C9560-503 98-367 70-534dump NS0-505 70-342exam pdf CHFP 070-410practice exam 1V0-603 pdf 1Z0-804pdf C8010-250 312-50V9 pdf C2150-508 98-368pdf займы онлайн займ на карту кредит онлайн на карту микрозаймы онлайн микрозайм онлайн микрозаймы займы на карту займ онлайн микрозаймы на карту кредит на карту займы онлайн на карту микрозайм на карту кредит на карту онлайн срочный займ на карту займ онлайн на карту
Reviews Lost River

Published on april 7th, 2015 | by Sophia Van Keer

0

Lost River – Ryan Gosling

We zijn nog een beetje in shock na het bekijken van Ryan Goslings (Drive, The Notebook) eerste worp als regisseur: Lost River. Stel dat u op restaurant een lekkere lamsschotel bestelt, maar u krijgt het dode beest in z’n geheel op uw bord inclusief een kop en ogen die u blijven aanstaren. Zo is het ook met Lost River. De plot klinkt als een doordeweeks drama: een alleenstaande moeder en haar twee zonen komen na een woningbrand in financiële moeilijkheden. Zowel de oudste zoon als de moeder zoeken naar een uitweg uit hun benarde situatie.

Bij de selectie van zijn cast ging Gosling bij een rist bekende acteurs aankloppen. Zo wordt de moederrol vertolkt door niemand minder dan de Venetiaans blonde ster uit Mad Men, Christina Hendricks. Naar eigen zeggen zegde de actrice toe op basis van het unieke en originele scenario. Hendricks en Gosling stonden ook samen op de set van Drive. Volgens haar is Gosling een geboren verteller, die het echte verhaal dat hij wil vertellen goed weet te verpakken in een groter sprookje, een raamvertelling dus. De cast werd aangevuld met Matt Smith, bekend van de Britse reeks Doctor Who, Ben Mendelsohn uit de kersverse Netflix-reeks Bloodline en ten slotte Goslings eega Eva Mendes, die hij leerde kennen op de set van The Place Beyond The Pines. Ook met Ben Mendelsohn ontwikkelde Gosling een nauwe band op de set van Drive. Zelfs het producerteam van Drive werkte mee aan Lost River.

De film bevat zoveel absurde plotwendingen dat de acteurs en de kijker balanceren tussen fictie en realiteit. De perfecte locatie om deze evenwichtsoefening te kunnen realiseren was voor Gosling Detroit. Na een bezoek aan de eens zo welvarende stad vol autofabrieken en Motownliefhebbers, ontdekte de regisseur de invloed van de huidige economische crisis op deze stad. Detroit leek ineens een desolate woestijn vol arme gezinnen, doordat de huizen regelmatig in vlammen opgaan. Het idee om hierover een film te maken liet Gosling niet meer los. Lost River is dus Goslings idee over het uiteenspatten van de Amerikaanse droom. Hij liet zich hiervoor inspireren door de films die hij maakte met regisseurs Nicolas Winding Refn, verantwoordelijk voor Drive en Only God Forgives en ook Derek Cianfrance, verantwoordelijk voor The Place Beyond The Pines. Andere inspiratiebronnen waren de klassiekers The Outsiders (Francis Ford Coppola) en American Graffiti (George Lucas).

Horrorfest

Na het bekijken van de film blijven enkel het aankaarten van de crisis en de dunne lijn tussen fictie en realiteit overeind. Gosling probeert ons de prent te verkopen als een fantasy thriller, maar denk daarbij niet aan M. Night Shyamalan of de Alien-trilogie. Hier mag je de benaming fantasy gerust vervangen door de term horror. Niet voor gevoelige kijkers dus! Gosling trakteert ons op een ritje door zijn sadomasochistische brein.

Het gruwelfestijn vangt aan op het moment dat moeder Billy in geldnood zit en een nieuwe job overweegt. Op aanraden van haar verzekeringsagent Dave daalt ze af in een soort van Griekse onderwereld vol bloeddorstige honden. De honden in kwestie zijn toeschouwers met een horrorfetisj in een macaber theater waar Eva Mendes de plak zwaait als ster onder de naam Miss Kitty Cat. Voor liefhebbers van de persoonlijke aanpak zijn er nog de cocons of cabines, waarin een werknemer kan plaatsnemen in een soort rechtopstaande sarcofaag. De toeschouwer mag kiezen welk voyeuristisch spel hij of zij wil spelen met de persoon in de cabine.

Een goor gruwelfestival vol bloed en foltering dus. Te gek voor woorden, ware het niet dat dit gegeven gebaseerd is op het Parijse Théâtre Grand-Guignol, opgericht in 1897, puur ter verheerlijking van de horrorfictie. Er werden allerlei performances en stukken opgevoerd, waarbij de ledematen van acteurs bijvoorbeeld afgehakt leken te worden. Toch ging het enkel om optische illusies die bij de toenmalige toeschouwers een soort van adrenalinestoot of shockeffect teweegbrachten. Sommige toeschouwers werden zo opgewonden door het schouwspel dat ze zich beneden in de cabines verder mochten uitleven.

In Lost River is het een metafoor voor het zinloos geweld in onze maatschappij en het genot dat sommige mensen ervaren om andere mensen te zien lijden. Mensen willen vandaag, net als in de 19de eeuw, korte kicks beleven die hen laten voelen dat ze leven. Een van de personages beweert dat “bloed het enige is wat ons bindt”, en die regel kan je toepassen op de hele prent. Net daarom doen de gruwelscènes in Lost River ons meer denken aan de films Pan’s Labyrinth (Guillermo del Toro) en The Cell (Tarsem Singh). Alsof Gosling solliciteert naar een plaatsje op het jaarlijkse BIFFF. Naar eigen zeggen liet hij zich inspireren door de horrorfilms uit de jaren 80. Op ons komt Lost River over als één lange videoclip, door de belichting en het overmatige gebruik van neonkleuren. Gosling verkiest grote tableaux, panorama’s die het verval van Detroit goed in de verf zetten. Het geheel oogt te compact en in sommige scènes wil hij te kort op de bal spelen.

Replica      

Zonder aftiteling lijkt het wel of David Lynch en Quentin Tarantino een kind gebaard hebben: Lost River Frankenstein. Dat is immers het probleem met replica’s, ze willen de grote meesters imiteren, maar vallen af en toe door de mand. Van veraf lijkt alles oké, maar van dichtbij is alles fake. De handtekening is overduidelijk die van Gosling, al grijpt hij gretig in het oeuvre van Lynch. Zo is de scène waarbij de Mad Men-ster in de cabine kruipt en Dave een dansje opvoert een subtiele variatie op de scènes uit Blue Velvet, waarin Dennis Hopper rondloopt met zijn zuurstofmasker. Alsof Lost River het afstudeerproject is van David Lynch.

Helaas zijn de plotwendingen na de proloog even absurd als in From Dusk Till Dawn en meandert de plot daarna alle richtingen uit om richting finale volledig kopje onder te gaan. De kijker is lost. Je blijft je maar afvragen waar Gosling nu naartoe wil. Bij een Lynch, Tarantino of klassiekers als Scream kunnen we de gruwelijkste scènes bejubelen dankzij hun genialiteit. Dat is helaas niet het geval bij Lost River. Er is geen pointe en daardoor gaat de premisse verloren. Moet Gosling in de leer bij Ben Affleck, die met Gone Baby Gone en Argo schitterend werk afleverde als regisseur? Van een carrièreswitch gesproken! Of is het zoals in de spreuk “schoenmaker, blijf bij je leest”? We zijn er nog niet uit. Alsof Gosling de freak in moviefreak te letterlijk heeft genomen. Alleen zijn wij geen freaks. We willen gewoon grootse cinema zien. Waar ligt die dvd weer van Blue Velvet?

Tags: , , , ,


About the Author


Back to Top ↑

CPSM1 CQE CSQA CSSBB CSTE CTAL-TA_Syll2012 E20-002 E20-005 E20-329 E20-517 E20-547 E20-891 642-874 642-889 642-998 642-999 644-066 644-068 646-048 646-205 646-985 648-244 648-247 9A0-150 9A0-152 9A0-154 9A0-164 9L0-410 9L0-412 9L0-806 A00-202 A00-260 A2010-570 A2010-651 1z1-051 Certification 1Z1-052 1Z1-061 1Z1-102 1Z1-456 1Z1-457 1Z1-506 1Z1-560 200-001 200-530 220-801 dumps CPA CPP CTAL-TM_Syll2012 E10-001 E20-007 E20-335 E20-370 E20-485 E20-545 E20-597 E20-690 E20-816 E20-818 E20-885