700-039 312-50exam MA0-101exam SK0-004pdf ASF 70-494 pdf 70-673exam C9560-503 98-367 70-534dump NS0-505 70-342exam pdf CHFP 070-410practice exam 1V0-603 pdf 1Z0-804pdf C8010-250 312-50V9 pdf C2150-508 98-368pdf займы онлайн займ на карту кредит онлайн на карту микрозаймы онлайн микрозайм онлайн микрозаймы займы на карту займ онлайн микрозаймы на карту кредит на карту займы онлайн на карту микрозайм на карту кредит на карту онлайн срочный займ на карту займ онлайн на карту
Reviews Maze Runner Scorch Trials

Published on september 27th, 2015 | by Bavo Blanckaert

0

Maze Runner: The Scorch Trials – Wes Ball

Volgens Leo Frobenius’ Paideuma. Umrisse einer Kultur- und Seelenlehre (1938) bestaan er twee manieren waarop een cultuur met de haar toebedeelde ruimte kan omgaan. Afhankelijk daarvan noemt Frobenius de ene die van het wereldholgevoel (de cultuur die zich genoegzaam in de besloten- en beschutheid wentelt) en de andere die van het weidsheidgevoel (die er niet voor terugschrikt om de onmetelijkheid, in al zijn grillige onbevattelijkheid, haar thuishaven te noemen). Nog los van de interessante kwestie wat het resultaat van deze antropologische ruimtetypologie op onze hedendaagse samenleving zou zijn, is het maar vraag hoe het iemand die bruusk van de ene in de andere cultuur rolt vergaat. Net die vraag pikt de Hollywoodblockbuster Maze Runner: The Scorch Trials op, en hij denkt er tussen en tijdens zijn fraaie actiescènes ook nog eens over na.

The Scorch Trials is het vervolg op The Maze Runner, een film die vorig jaar in de zalen kwam. Beide films (de derde, waarschijnlijk laatste, zit in de preproductiefase) zijn gebaseerd op de young adult novels van James Dashner. In de verhalen staan een aantal jongeren centraal die voortdurend van het ene huis clos, via een reeks inwisselbare tussenhandelingen, in de andere ommuurde enclave belanden. The Maze Runner toonde hoe ze vanuit een afgesloten kooi in een benauwende doolhof werden gekatapulteerd waarin achter elke hoek vallen en monsters loerden. Dat doolhof bleek slechts een test te zijn om de sterke jongeren van de zwakke te scheiden. In het tweede deel zijn de snelle uitgangsvinders nog maar net uit dat doolhof ontsnapt of ze worden door de malafide organisatie WICKED in een enorme bunker geïnterneerd die hen te midden van een postapocalyptisch landschap voor de zogenaamde omineuze buitenwereld moet behoeden.

Zo wordt de hele ruimtefilosofie van The Maze Runner door onophoudelijke zone-opdelingen gekarakteriseerd. Dat stelt de beleidsvoerende instanties in staat om de controle ervan op te schroeven terwijl de gecontroleerden zelf in immer smallere spleten worden teruggedrongen. De proportionele verenging van de grensmarkeringen leidt bij hen tot een overzichtsverlies dat alleen maar in totale narcose dan wel in nietsontziend verzet kan uitmonden. Natuurlijk beseft de kliek van The Maze Runner dat de parcellering van de ruimte, van wie ze ook uitgaat, in navolging van het Inferno-luik van La Divina Commedia, altijd een duivelstruc is. Dantes veertiende-eeuwse helleopvatting stelde immers dat de hel die plaats is waarin de bewoners op basis van hun schuld in welbepaalde arrondissementen, dus in zones, zijn ingekwartierd. Daarom, en omdat de Hollywoodblockbuster zich aan de kant van de cinema van het actiebeeld schaart, kiezen de filmprotagonisten voor de optie van de weerstandsdaad. Om het preciezer te stellen en omdat de titel het al doet vermoeden: ze zetten het op een lopen.

Het is na de tigste ontsnapping, nu uit de bunkerbasis aan het begin van The Scorch Trials, dat de geweldige ruimte-ironie van de filmreeks zijn voorlopige hoogtepunt bereikt. Want wat treffen protagonist Thomas en zijn kompanen na de benepingsproeven van doolhof en bunker aan? Juist: de daaraan compleet tegengestelde, redelijk onvoorziene en verhaaltechnisch toch volstrekt logische weidsheidswaanzin van de woestijn. In de onmetelijke zandbank die de filmpersonages ‘The Scorch’ noemen hebben de jongeren zich een doel voor ogen gesteld: ze willen de aan de woestijnhorizon blakende bergketen bereiken waar zogezegd een verzetsleger resideert dat met WICKED wil afrekenen. Maar om daar te geraken, moeten ze eerst de aanvallen van een leger mutanten, de dreigementen van een louche zakenman en de verleidelijkheden van een op hallucinogene middelen terende stad doorstaan. Zoals ze in het doolhof geen tijd hadden om dromerig met mogelijke uitwegen te experimenteren, zo hebben ze in de woestijn geen tijd om van het immense panorama te genieten of om zich in de hemelse toverjassen van bedwelmende fata morgana’s te hijsen. De bergen lonken en de tijd dringt: in The Maze Runner-films moet alles immer vooruit gaan.

Maar hoe vergaat het de jongens en meisjes nu in de immensiteit van The Scorch na hun lange celbestaan? Hoe reageren ze wanneer ze na de uitbraak uit de benauwenis het braakland zien? Welke nieuwe neuronale cellen die het ruimtebesef regelen worden in werking gesteld? Treden er geografische ontwenningsverschijnselen of aanpassingsproblemen op? Het mooie antwoord van The Scorch Trials is in al zijn bijzondere eenvoud negatief. Ze blijven gewoon doen wat ze moeten doen: ze denken niet, ze schrikken niet, ze heroverwegen de omstandigheden niet, nee, ze lopen. Van een ruimteschok is er geen sprake. Misschien komt dat, zo poneert de film slim maar voorzichtig, omdat er tussen de conceptuele uitersten ‘begrenzing’ en ‘oneindigheid’ wel helemaal niet zoveel verschil hoeft te bestaan als wij als verwoede tegenstellingendenkers verwachten. De hermeneutiek van de krapheid en die van de weidsheid vinden elkaars snijpunt precies in de gemeenschappelijke ervaring van het sublieme, het desoriënterende en het noodlottige. Wie in de ontsteltenis van de afgeslotenheid getraind is, houdt zich ook in de verbijstering van de immensiteit staande. De ene angst, de claustrofobie, heeft er slechts voor de andere, de agorafobie, plaats gemaakt. Voorts blijft alles bij het oude: richtingloosheid is richtingloosheid, ontbrekende wegwijzers zijn ontbrekende wegwijzers, waar een mens in The Maze Runner ook gaat: hij is er tot verdwalen gedoemd.

Het is dan ook significant dat in het eerste deel van The Maze Runner ook de buitenlocaties zich binnen leken af te spelen; net zo doen de binnenlocaties in The Scorch Trials zich verdacht veel als een buiten voor. In The Maze Runner bestond de voornaamste buitenlocatie uit een cirkelvormig veld waar de jongeren een kamp hadden gebouwd om tussen doolhofsessies door even uit te rusten. Maar dat veldje werd door reusachtige doolhofwanden ommuurd, de jongeren leefden er dan wel in de buitenlucht, ver konden ze niet gaan vooraleer ze op een grens stuitten. De binnenlocaties in The Scorch Trials daarentegen bestaan uit een gigantisch verlaten winkelcentrum en een op rijzige steunpilaren gebouwde stad die in alle openheid veel van een lege fabriekshal wegheeft. Zoals burcht en woestijn inwisselbaar worden, zo worden ook de verschillen tussen binnen en buiten aan flarden gescheurd. Of de blik van de protagonisten nu op aaneengesloten objecten of op brede zonnevlakten stukvalt, hun zicht kaatst in de eerste plaats op mentale uitzichtloosheid terug.

Maze Runner: The Scorch Trials is niet zo’n goede film als het eerste deel van de serie. Nu de belangrijkste plotlijnen duidelijk zijn en de mysteries uit deel één opgelost, blijkt dat de films niet zo heel veel verschillen van die andere dystopische jeugdboeken en -filmseries als The Hunger Games of Divergence. Voor het verhaaltje moet je dus niet gaan kijken, in het geval dat je dat voor die andere series al deed. Gelukkig weet regisseur Wes Ball wel hoe hij spannende actiescènes moet filmen. Vooral in het eerste deel van deze tweede film zorgt dat voor felle adrenalinekicks. Jammer dan dat ook de rest van de film uit gelijkaardige momenten bestaat. Ook slim geënsceneerde suspensescènes gaan gauw vervelen wanneer het steeds op hetzelfde aankomt: de jongeren botsen op een gevaar en moeten ervoor op de loop. Toch is The Scorch Trials een interessante film. Omwille van zijn fantastische production design, zijn grimmige sfeer, zijn zeer overtuigende beeldregie en vooral omwille van zijn mooie gedachten over de ruimte, natuurlijk.

Tags: , , , , , , , ,


About the Author


Back to Top ↑

CPSM1 CQE CSQA CSSBB CSTE CTAL-TA_Syll2012 E20-002 E20-005 E20-329 E20-517 E20-547 E20-891 642-874 642-889 642-998 642-999 644-066 644-068 646-048 646-205 646-985 648-244 648-247 9A0-150 9A0-152 9A0-154 9A0-164 9L0-410 9L0-412 9L0-806 A00-202 A00-260 A2010-570 A2010-651 1z1-051 Certification 1Z1-052 1Z1-061 1Z1-102 1Z1-456 1Z1-457 1Z1-506 1Z1-560 200-001 200-530 220-801 dumps CPA CPP CTAL-TM_Syll2012 E10-001 E20-007 E20-335 E20-370 E20-485 E20-545 E20-597 E20-690 E20-816 E20-818 E20-885