700-039 312-50exam MA0-101exam SK0-004pdf ASF 70-494 pdf 70-673exam C9560-503 98-367 70-534dump NS0-505 70-342exam pdf CHFP 070-410practice exam 1V0-603 pdf 1Z0-804pdf C8010-250 312-50V9 pdf C2150-508 98-368pdf займы онлайн займ на карту кредит онлайн на карту микрозаймы онлайн микрозайм онлайн микрозаймы займы на карту займ онлайн микрозаймы на карту кредит на карту займы онлайн на карту микрозайм на карту кредит на карту онлайн срочный займ на карту займ онлайн на карту
Cinema MADRE

Published on december 8th, 2015 | by Bavo Blanckaert

0

Mia Madre – Nanni Moretti

Omdat de wereld groot is en een individu slechts op beperkte schaal in de ruimte en de tijd kan staan, zijn er schandalig meer dingen waar we langs leven dan er dingen zijn die we werkelijk beleven. Waar zijn wij wanneer wij naast de dingen bestaan? En wat leeft er aan de andere kant van die zij(ns)lijn? In zijn laatste film trekt de Italiaanse auteursregisseur Nanni Moretti op onderzoek uit.

Margherita, het hoofdpersonage in zijn autobiografisch getinte Mia Madre, lijkt in de eerste plaats naast haar eigen moeder te bestaan. Zelfs wanneer die op haar sterfbed ligt. Als regisseuse is Margherita te drukdoende haar film af te ronden, als moeder moet ze zich te nadrukkelijk over haar puberende dochter ontfermen, als ex-geliefde stuntelt ze te onbeholpen met de scherven van een gebroken relatie en als full time mens-onder-de-mensen ligt ze te veel met zichzelf en de wereld in de knoop om daar ook nog eens een stervende moeder bij te nemen. Maar veel afscheidstijd rest haar niet.

Zou Margherita het beter doen als ze dezelfde keuzes van haar broer zou maken? Die broer (gespeeld door regisseur Nanni Moretti zelf) neemt eerst twee maanden verlof en besluit bij het levenseinde van dezelfde moeder om helemaal ontslag te nemen. Zijn houding verschilt radicaal van de personages die Margherita als cineaste in de film-in-de-film portretteert: mensen die radicaal voor hun werk blijven vechten wanneer ze door bezuinigingsbesluiten ontslagen worden. Zo plaatst Moretti iemand die bezonnen ontslag neemt tegenover mensen die bruut aan de kant worden geschoven. In welke mate is leven zonder ingepikte leef-tijd dan een voorrecht of een vloek?

Noi Siamo Qui heet de film-in-de-film die Margherita maakt, dat betekent letterlijk ‘Wij zijn hier’. Maar als professionele zijlijnlever lijkt Margherita altijd elders te zijn dan waar ze concreet is. In gedachten vertoeft ze de hele tijd in andere oorden. Alsof Moretti ons wil zeggen dat wie tot het duizelingwekkende besef komt dat hij bovenal naast de dingen leeft, nooit meer helemaal, werkelijk, volkomen met de dingen bezig kan zijn. Ook al liggen ze nog vlak voor je neus. Elk nabuurbesef leidt tot verbijstering en vervreemding. En tot de verstarrende gedachte dat elk mensenhoofd een beperkte mentale spreidwijdte kent, waardoor je sommige dingen niet meer kunt behelzen, ook al wil je het nog zo graag.

Mia Madre is het portret van dat niet-behelsbare naburige dat toch verdomd belangrijk is. En van de manier waarop dat ongenaakbaar aangrenzende op de een of andere manier toch zijn invloed uitoefent op de dingen die dichtbij voorhanden zijn. Want ook al vindt Margherita niet de nodige tijd om bij haar moeder te zijn, en ook al zien we die moeder bijgevolg niet veel in de film, haar aanwezigheid ligt als een onzichtbare sluier over de hele film gedrapeerd. Samen met de personages denken wij constant aan die stervende moeder. Zo zijn wij in gedachten ergens bij haar, ook al duikt ze fysiek slechts in een handvol scènes op.

Een van de functies van denken is net om dat wat veraf is dichtbij te brengen, schreef Hannah Arendt in Het leven van de geest. In een bestaan in de veelheid, getekend door de wet van de ontelbare afgrenzingen, is denken dan ook dé spartelpoging bij uitstek om alle onbereikbare nabuurschappen hoopvol op te heffen. Vandaar dat Mia Madre zo’n uitwaaierende en mijmerende film is, met veel scènes die herinneringen en anticipaties van de personages verbeelden. En met momenten waarvan we niet weten of ze droom of werkelijkheid zijn, zoals wanneer Margharita wakker wordt in een overstroomd appartement.

Als film is Mia Madre is geen magistrale hoogvlieger. Moretti’s klassieke beeldtaal staat mijlenver van het lef en het filmische inzicht van vroege Italiaanse filmmeesters als Roberto Rosselini, Michelangelo Antoinioni of Federico Fellini, die in een welbepaalde scène in Mia Madre nochtans enthousiast bezongen worden. Het wordt hoog tijd dat de Italiaanse cinema nog eens een flinke stamp onder zijn kont krijgt (ook Paolo Sorrentino’s belegen-revisionistische Fellini-remakes kregen dat niet voor elkaar), maar in tussentijd is Mia Madre wel een tere film waar het fijn is om even bij stil te staan.

Tags: , ,


About the Author


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Back to Top ↑

CPSM1 CQE CSQA CSSBB CSTE CTAL-TA_Syll2012 E20-002 E20-005 E20-329 E20-517 E20-547 E20-891 642-874 642-889 642-998 642-999 644-066 644-068 646-048 646-205 646-985 648-244 648-247 9A0-150 9A0-152 9A0-154 9A0-164 9L0-410 9L0-412 9L0-806 A00-202 A00-260 A2010-570 A2010-651 1z1-051 Certification 1Z1-052 1Z1-061 1Z1-102 1Z1-456 1Z1-457 1Z1-506 1Z1-560 200-001 200-530 220-801 dumps CPA CPP CTAL-TM_Syll2012 E10-001 E20-007 E20-335 E20-370 E20-485 E20-545 E20-597 E20-690 E20-816 E20-818 E20-885