700-039 312-50exam MA0-101exam SK0-004pdf ASF 70-494 pdf 70-673exam C9560-503 98-367 70-534dump NS0-505 70-342exam pdf CHFP 070-410practice exam 1V0-603 pdf 1Z0-804pdf C8010-250 312-50V9 pdf C2150-508 98-368pdf займы онлайн займ на карту кредит онлайн на карту микрозаймы онлайн микрозайм онлайн микрозаймы займы на карту займ онлайн микрозаймы на карту кредит на карту займы онлайн на карту микрозайм на карту кредит на карту онлайн срочный займ на карту займ онлайн на карту
Reviews Minions

Published on augustus 28th, 2015 | by Bavo Blanckaert

0

Minions – Kyle Balda & Pierre Coffin

De vraag is niet zozeer: is Minions fijne cinema? (Bah ja!) De vraag is eerder: in welke mate is Minions een hervertelling van de legende van de heilige Christoffel, zoals die verteld wordt in de befaamde Legenda Aurea?

De Legenda Aurea (of de Gouden Legende) is een apocriefe serie heiligenlevens die Jacobus de Voragine, de aartsbisschop van Genua, rond 1264 samenstelde. De Rooms-katholieke theoloog lanceerde er een nieuwe literaire vorm mee: voor het eerst werden bekende hagiografieën ingekort en op een meeslepende manier bewerkt. Zo werden ze voor een brede nieuwe geloofsgemeenschap ontsloten. De vertaling van de Latijnse tekst in heel wat West-Europese volkstalen en de opkomst van de boekdrukkunst in de late vijftiende eeuw maakten van de Legenda Aurea helemaal een hit. De legende van de heilige Christoffel werd snel een van de populairste verhalen uit de bundel.

De legende verhaalt over een kolossale man uit Kanaän, een gebied dat zich tussen het hedendaagse Israël en Syrië uitstrekt. Christoffel heeft zich tot doel gesteld alleen de machtigste heerser te dienen en schuimt talrijke regio’s af om die te vinden. Zijn eerste broodheer is een koning, maar het valt Christoffel op dat die de duivel vreest. Dus bezoekt Christoffel de Satan om bij hem in dienst te gaan. Maar Christoffel ziet hoe de Satan op zijn beurt voor een Christusbeeld op de vlucht slaat, waaruit de legendeheld concludeert dat slechts Christus de allerhoogste is. Op aanraden van een vrome kluizenaar installeert Christoffel zich dicht bij een woeste rivier, waar hij reizigers veilig naar de overkant helpt te brengen.

De gelijkenis tussen de legende en Minions is frappant. In de nieuwe film van de Amerikaanse animatiestudio Illumination Entertainment gaan de titelhelden, een soort antropomorfe gele bonen, op zoek naar de kwaadaardigste schurk om hem of haar hun diensten aan te bieden. In een zwierige openingssequens assisteren ze achtereenvolgens een T-rex, een farao en Napoleon bij het uitvoeren van een reeks snode plannen. Het is helder: zoals Christoffel de machtigste wil dienen, zo gaan de Minions voor de boosaardigste. Ook structureel rijmt de episodestructuur van dat eerste deel van de film met de legendestof: herhaling functioneert binnen legendes als een beproefd mnemotechnisch middeltje; dat wil zeggen: als een truc om het verhaal beter te onthouden. Zowel Christoffel als de Minions hinkstapspringen repetitief telkens van de ene naar de andere heerser.

De inhoudelijke opgaven waarmee beide verhalen ons tot denken aanzetten, zijn ook haast dezelfde: is elke mens een op superlatieven verliefd dier? Heeft elke mens pas de indruk dat hij rust kan en mag bereiken wanneer hij het summum heeft nagejaagd? Ligt ons heil slechts in het vinden van de machtig-ste of boosaardig-ste soeverein (zoals in respectievelijk de legende en de film), in het verrichten van de zwaar-ste arbeid, in het bewonderen van het mooi-ste aangezicht, in het verwijlen bij de aller-lief-ste mens of in het deelhebben aan het gelukkig-ste bestaan? En is zo’n zoektocht, hoezeer er in haar premisse ook een finaliteit besloten lijkt te liggen, eigenlijk wel eindig? En als dat niet zo is, wat is dan de precieze horizon waarlangs ons begrip van wat ons als superlatief nastrevenswaardig lijkt, verschuift? Op basis van wat verspringt doorheen ons bestaan ons besef van wat ‘het zwaarste’, het ‘mooiste’, ‘het gelukkigste’ is? Bestaat er überhaupt zoiets als absolute waarden? Kortom, in welke mate zijn beide verhaalmotors ten diepste ook de innerlijke motor van elk individu?

Christoffel vindt zijn superlatief op de dag dat hij een klein jongentje de rivier helpt over te steken. Dat jongentje weegt loodzwaar. ‘Dat is niet verrassend,’ zegt het kind achteraf. ‘Je hebt met mij heel de wereld op je schouders gedragen.’ Het kind is Christus. ‘Christophorus’ betekent in het Grieks ‘de Christusdrager’. Daarin zit een wondermooi Dröste-effect: als Christoffel een kind op zijn schouders draagt met de wereld in zijn handjes, dan is Christoffels dragen van het kind de voorwaarde voor zijn eigen bestaan. Want het is op die door Christus vastgehouden wereld dat Christoffel de rivier doorwaadt waarin hij het kind met wereld draagt, enzovoort. Als werelddrager is Christoffel de christelijke verhaalerfgenaam van de Griekse Atlas. Deze mythische Gigant schraagde eenzaam de wereldbol. Bij Chistoffel vindt er tussen drager en wereld een uitwisseling plaats. Het goede dragen betekent hier: zelf door het goede gedragen worden.

Is het verwonderlijk dat Minion Kevin op het einde van Minions tot een reus transformeert, dus: tot een Atlas, tot een Christoffel, tot een potente drager? De Minions vinden hun boosaardige superlatief in de gedaante van Scarlett Overkill, een superschurk die het op de Kroon van de Britse Queen gemunt heeft. Als dienaars zijn de drie protagonisten van Minions (Bob, Kevin en Stuart) natuurlijk allemaal kwaaddragers. Het plezier van de film ligt in de voor de hand liggende omkering van Christoffels inzicht. Minions speelt met de gedachte dat het kwade dragen het risico inhoudt dat je op elk moment zelf door het kwade om zeep kan worden geholpen. Dragen houdt hier ook de evenwichtsoefening in om op het tactisch overwogen ogenblik weer weg te duiken. Daarin ligt een zweem hoop besloten: alsof het kwaad, als het erop aan komt, altijd zichzelf weer opheft. Uiteindelijk moet Scarlett Overkill het op haar beurt voor een nog sluwere schurk ontgelden: de haakneus Gru, die zich in Despicable Me (2010) en Despicable Me 2 (2013), de eerste films met de Minions, als antagonist opwierp.

Christoffel werd sindsdien door de kerk opgenomen als de patroonheilige van de reizigers. Hij symboliseert het onophoudelijke onderweg-zijn van de mens. Toeval of niet, ook Minions portretteert zijn gele titelhelden als fervent-avontuurlijke globetrotters. Terwijl Bob, Kevin en Stuart bij Scarlett Overkill bivakkeren, doorkruisen de andere telgen van het gele bonenvolkje een heel stuk van de aardbol om zich bij het olijke trio aan te sluiten. Om hun reizen te zegenen, hebben mensen vaak een Christoffelbeeldje in de auto liggen. Zou, in het verlengde daarvan, het koesteren van een Minionknuffel, zoals je die vaak in winkels en in kermiskramen aantreft, hetzelfde effect hebben? De Minionknuffel als modern Christoffelicoon: het doet letterlijk een heel ander licht op het hip-gele fenomeen schijnen. We kunnen er niet aan onderuit: elk verhaal is een hervertelling van een ander, maar in het geval van Minions springt de narratieve verwevenheid wel heel mooi in het oog.

Of kijken wij nu net zo kortzichtig als de Minioncycloop Stuart? Dat kan ook.

Sint ChristoffelSint Christoffel door Konrad Witz, ca. 1435, Kunstmuseum Basel, Zwitserland

Tags: , , , ,


About the Author


Back to Top ↑

CPSM1 CQE CSQA CSSBB CSTE CTAL-TA_Syll2012 E20-002 E20-005 E20-329 E20-517 E20-547 E20-891 642-874 642-889 642-998 642-999 644-066 644-068 646-048 646-205 646-985 648-244 648-247 9A0-150 9A0-152 9A0-154 9A0-164 9L0-410 9L0-412 9L0-806 A00-202 A00-260 A2010-570 A2010-651 1z1-051 Certification 1Z1-052 1Z1-061 1Z1-102 1Z1-456 1Z1-457 1Z1-506 1Z1-560 200-001 200-530 220-801 dumps CPA CPP CTAL-TM_Syll2012 E10-001 E20-007 E20-335 E20-370 E20-485 E20-545 E20-597 E20-690 E20-816 E20-818 E20-885