займы онлайн займ на карту кредит онлайн на карту микрозаймы онлайн микрозайм онлайн микрозаймы займы на карту займ онлайн микрозаймы на карту кредит на карту займы онлайн на карту микрозайм на карту кредит на карту онлайн срочный займ на карту займ онлайн на карту
Concerten Nordmann2

Published on februari 27th, 2015 | by Bram Van Haelter

0

Nordmann – interview en concert

Ik ontmoet de mannen van Nordmann net voor de release van hun debuutalbum Alarm! in de Gentse Handelsbeurs. Het viertal geeft een ontspannen indruk. Het is dan ook niet de eerste keer dat ze op een groot podium staan: de dag voordien speelden ze bijvoorbeeld nog in Ancienne Belgique. De groep balanceert op de rand van een definitieve doorbraak – reden genoeg voor een interview.

Laten we beginnen bij het begin. Een ‘nordmann’ is een soort spar. Hoe komen jullie erbij om jullie muzikale project daarnaar te vernoemen?

Edmund Lauret (gitaar): We zijn eigenlijk per toeval op die naam gebotst, hoewel we actief op zoek waren naar een naam. We hadden al veel geprobeerd, zelfs random articles op Wikipedia bezocht, maar we vonden niet echt een naam die bij onze muziek paste. Uiteindelijk botsten we op ‘Nordmann’ in de IKEA-catalogus.

Mattias De Craene (tenorsaxofoon): We krijgen ook geld van IKEA elke keer als we hen vermelden, dus dat is mooi meegenomen (lacht).

Jullie hebben bij het grote publiek bekendheid verworven via Humo’s Rock Rally, waar jullie in 2014 als tweede eindigden. Was het een bewuste keuze om met jullie eerder experimentele muziek de traditionele paden te bewandelen?

Dries Geusens (bas): Ik denk dat we gewoon graag wilden zien of het lukte om met deze muziek in de meer traditionele clubs te spelen. Dat onze muziek blijkt aan te slaan is mooi meegenomen. Laat ons zeggen dat de Rock Rally de bal aan het rollen heeft gebracht.

De Craene: Inderdaad, het is gewoon een kwestie van je muziek gespeeld te krijgen. Het is bijzonder leuk om op grote podia te kunnen experimenteren.

En jullie zijn niet bang dat de wereld van de commerce, die gepaard gaat met het traditionele circuit, op termijn invloed gaat hebben op jullie sound?

Lauret: We hebben niets te verliezen. Daarnaast kan ik met de hand op het hart zeggen dat het geen invloed heeft gehad op de plaat, noch op de muziek die we live brengen. Het spreekt natuurlijk voor zich dat je rekening houdt met je publiek, maar daarvoor gaan we geen andere muziek spelen.

Is er dan ook de ambitie om jullie muziek op de traditionele radiozenders te krijgen?

Geusens: Die wordt occasioneel al gedraaid op Radio 1, Studio Brussel en Klara.

De Craene: Ambitie op zich was er niet. We hebben geen enkel nummer geschreven met het oog op dat doel, maar het is wel tof als onze nummers op de radio gedraaid worden.

Lauret: Je hoort bijna nooit een instrumentaal nummer op de radio. Als ons dat af en toe wel lukt, is dat erg fijn.

Zijn jullie dan niet bang om op een gegeven moment in de ultratop te prijken?

Lauret: Bang? Natuurlijk niet! Het zou wijs zijn mochten we daar ooit staan.

Elias Devoldere (drums): Het zou zelfs een eer zijn, maar enkel als we eerlijk kunnen zeggen dat we onze nummers  niet hebben aangepast om daar te geraken.

Jullie nummers hebben allemaal nogal sprekende namen. Wil dat zeggen dat jullie de muziek rond concepten opbouwen? Of schrijven jullie eerst het nummer om er nadien een naam op te plakken?

Lauret: Ik schrijf altijd eerst mijn muziek.

De Craene: Ik schrijf eigenlijk meer titels dan nummers (lacht). Ik vind het fijn om een titel te geven. Dat zorgt ervoor dat je muziek een afgewerkt product wordt.

Maar daar gaan geen uitgebreide brainstormsessies aan vooraf?

Geusens: Nee, niet echt. Al is het niet altijd eenvoudig om een gepaste titel te vinden.

Lauret: Vaak hebben we bijzonder schunnige werktitels, maar die kan je niet op een plaat zetten (lacht).

Geusens: Ja, ze zijn vaak wel, euh, héél aanstootgevend. We hebben er op Alarm! toch eentje behouden. En het is niet Paling. Soit, ik geef hier te veel prijs.

Wie schrijft jullie nummers?

Geusens: Vooral Edmund (Lauret) en Mattias (De Craene). Eigenlijk schrijven we allemaal en maken we dan een selectie. Voor Alarm! zijn dat er van Edmund en Mattias elk vier geworden.

Maar in de studio zelf is er nog ruimte voor improvisatie?

De Craene: Al onze nummers hebben een duidelijk begin en einde. Daartussen is er genoeg ruimte voor improvisatie. Daar maken we ook gebruik van.

Geusens: Er is wel altijd een soort tijdlijn waaraan we ons houden.

Lauret: Dat zorgde er ook voor dat we niet wisten hoe lang onze nummers precies zouden zijn. Dat was bepalend voor het samenstellen van onze elpee, omdat de duur per kant gelimiteerd is.

Devoldere: We hebben tien nummers opgenomen, maar er slechts acht uitgegeven. Die zijn geselecteerd op de mate waarin ze samen passen.

De Gentse jazzscene kent een ongeziene bloei. Is er nog wel plaats voor iets nieuws?

De Craene: Ik denk van wel. Hoe meer er komt, hoe meer plaats ervoor wordt gemaakt. De organisaties die daarmee bezig zijn schieten als paddenstoelen uit de grond, en dat merk je als muzikant.

Kunnen jullie al leven van jullie muziek?

Lauret: Van uitsluitend Nordmann niet.

Geusens: We geven ook allemaal les op de muziekschool. Dat is niet uitzonderlijk als beginnende muzikant. Tenzij je echt heel toegankelijke muziek maakt.

Lauret: Of als je een uitzonderlijke virtuoos bent.

De Craene: Het is niet dat ik veel geld heb, hoor (lacht).

Geusens: We zijn nu drie jaar bezig, en de gage die we verdienen met optredens stijgt stilletjes aan. Veel mensen beseffen echter niet dat je als beginnend muzikant ook heel wat investeringen hebt: repetities, brandstof voor de auto, materiaal,…

Lonkt het buitenland?

Lauret: Vanuit Nederland komen intussen wel wat optredens binnen. We hebben ook gespeeld op Incubate, een festival in Tilburg, en van daaruit hebben we wel wat bekendheid verworven. Wallonië is klaarblijkelijk moeilijker te veroveren dan Nederland. Dat valt op. We hebben nog geen enkele keer in Wallonië gespeeld.

Tot slot: waar hopen jullie over tien jaar te staan?

Geusens: Ik hoop tegen dan een plaat op te nemen die voor ons wordt betaald, waar we willen en met wie we willen.

De Craene: Ik zou het vooral fijn vinden als we binnen tien jaar kunnen terugkijken op een mooi traject. En nog altijd bezig zijn. Misschien is dat wel het belangrijkste.

Dan wens ik jullie dat toe, alsook een goed concert straks.

Die laatste wens wordt alvast werkelijkheid, want de performance die op het interview volgt is overweldigend. De Handelsbeurs is afgeladen vol: de stoeltjes zijn allemaal bezet, dus ik besluit me in de rechtstaande menigte achterin de zaal te begeven.

Openingsnummer El Niño is echter allerminst goed te noemen. Het nummer mist aan dynamiek, blijft over de hele lijn braafjes en doet bij momenten aan Hooverphonic in mindere tijden denken. Het applaus dat erop volgt is terecht mager, en ik hoop dat mijn torenhoge verwachtingen alsnog zullen worden ingelost. Gelukkig wordt mijn vrees al snel in de kiem gesmoord. In het daarop volgende Jumanga haalt tenorsaxofonist Mattias De Craene een eerste keer loeihard uit, bovenop een langzaam transformerende (en daardoor bijzonder boeiende) drumlijn.

De Craene kondigt Pfut aan met de woorden “een titel waarover ik niet wil uitweiden, ik laat het aan jullie fantasie over”. Ik moet spontaan terugdenken aan het interview dat aan dit concert vooraf ging, waarin aangehaald werd dat één schunnige werktitel de plaat had gehaald. Ik besluit er niet te lang over na te denken en mijn aandacht volledig aan Pfut te schenken – naar mijn bescheiden mening een van de beste nummers op Alarm!.  In een live-uitvoering blijken de plotselinge contrasten in de muziek nog meer tot hun recht te komen. Het eerste echte hoogtepunt van de avond is een feit.

Paling doet denken aan wazige zomeravonden met iets te veel alcohol in het bloed. Opnieuw is het nummer radicaal anders dan alles wat er in dit concert aan vooraf ging, wat het geheel bijzonder boeiend houdt. Ohm begint als een incoherent zootje ongeregeld, maar relatief snel ontstaat een spanningsboog, ondersteund door een magnifieke baslijn die uitmondt in een drumsolo om U tegen te zeggen. Niets dan lof ook voor de lichtman tijdens dit nummer: het visuele spektakel is flitsend (wat ben ik blij dat ik geen epilepsiepatiënt ben) en heeft een niet te onderschatten aandeel in de totaalervaring die dit concert langzaam maar zeker wordt.

Over lichten gesproken: na Ohm volgt Lights, een stevig nummer gehuld in een psychedelisch sfeertje. De gitaarloop die als een constante op de achtergrond weerklinkt werkt prikkelend en roept vage reminiscenties op aan Steve Reich. Titelsong Alarm! is dan weer loeihard. De ijzige saxofoon die de brug vormt tussen de twee delen die dit nummer rijk is bezorgt kippenvel. De gitaarsolo van Edmund Lauret is zonder meer steengoed.

In Arrivals klinkt een onvervalste sexysax (u weet wel, zo eentje van het soort dat u kent uit de Baywatch-soundtrack) bovenop een complex van asymmetrische ritmevoering. Drummer Elias Devoldere bewijst hier andermaal hoezeer hij de kunst van double-timing in de vingers heeft.

Nordmann sluit af met Astronaute, maar tegen werkelijk alle verwachtingen in komt het viertal na een oorverdovend applaus terug het podium op. Om definitief een einde te breien aan het concert brengen ze nog het toepasselijke Nightwork ten gehore.  Het nummer begint oorverdovend hard, maar deint weg in een liefelijk jazzmelodietje dat de rest van de avond door mijn hoofd zal blijven spoken. En daar ben ik in geen geval rouwig om.

Handelsbeurs Gent, woensdag 25/02/2015

Tags: , ,


About the Author


Back to Top ↑

CPSM1 CQE CSQA CSSBB CSTE CTAL-TA_Syll2012 E20-002 E20-005 E20-329 E20-517 E20-547 E20-891 642-874 642-889 642-998 642-999 644-066 644-068 646-048 646-205 646-985 648-244 648-247 9A0-150 9A0-152 9A0-154 9A0-164 9L0-410 9L0-412 9L0-806 A00-202 A00-260 A2010-570 A2010-651 1z1-051 Certification 1Z1-052 1Z1-061 1Z1-102 1Z1-456 1Z1-457 1Z1-506 1Z1-560 200-001 200-530 220-801 dumps CPA CPP CTAL-TM_Syll2012 E10-001 E20-007 E20-335 E20-370 E20-485 E20-545 E20-597 E20-690 E20-816 E20-818 E20-885