700-039 312-50exam MA0-101exam SK0-004pdf ASF 70-494 pdf 70-673exam C9560-503 98-367 70-534dump NS0-505 70-342exam pdf CHFP 070-410practice exam 1V0-603 pdf 1Z0-804pdf C8010-250 312-50V9 pdf C2150-508 98-368pdf займы онлайн займ на карту кредит онлайн на карту микрозаймы онлайн микрозайм онлайн микрозаймы займы на карту займ онлайн микрозаймы на карту кредит на карту займы онлайн на карту микрозайм на карту кредит на карту онлайн срочный займ на карту займ онлайн на карту
Reviews Pride film still

Published on december 8th, 2014 | by Gwen Muylaert

0

Pride – Matthew Warchus

Het is niet de eerste keer dat de gedachte bij me opkomt: was ik maar in een andere tijd geboren. Had ik maar korsetten verbrand of het recht op abortus opgeëist, had ik maar tegen kernraketten betoogd, of had ik de val van de Berlijnse Muur maar aanschouwd. Had ik maar wat vaker en met reden tegen schenen geschopt, leuzen gescandeerd en spandoeken beschilderd. Na het zien van de heerlijke film Pride denk ik het weer: was ik maar twintig geweest in de jaren tachtig. Had ik maar meegelopen in die Londense Lesbian and Gay Pride van juni 1984 waarmee de film opent. Niet dat ik geloof dat alles toen rozengeur en maneschijn was. Maar wat een verdomd geweldig gevoel is dat, beseffen dat je je steentje bijdraagt aan iets dat groter is dan jijzelf. Precies daarover gaat Pride: over een menigte die groter is dan de som van haar delen. Over gewone mensen die zichzelf overstijgen. En over twee totaal tegengestelde gemeenschappen die elkaar de hand reiken, ondanks alle achterdocht, vooroordelen en verschillen.

De plot van Pride is op feiten gebaseerd: de strenge beleidsbeslissingen van toenmalig eerste minister Margaret Thatcher leiden in maart 1984 tot de UK Miners’ Strike. Deze nationale staking van de mijnwerkersvakbond duurt maar liefst een jaar en is daarmee de langste staking ooit in de Britse geschiedenis. Omdat al die stakende mijnwerkers krap bij kas zitten, wordt er door zowel particulieren als belangengroepen heel wat geld ingezameld. Ook een enthousiaste groep Londense homo’s en lesbiennes besluit om onder de naam Lesbians and Gays Support the Miners (kortweg LGSM) geld in te zamelen voor de stakende mijnwerkers. Tenslotte weten zowel stakende mijnwerkers als holebi’s maar al te goed hoe het voelt om tweederangsburgers te zijn, om gehaat en uitgespuwd te worden. LGSM zamelt een aardig bedrag in, maar er is één probleem: in een tijd waarin homofobie hoogtij viert – denk aan Billy Elliot – is financiële steun van homo’s wel het laatste waarop de vakbond zit te wachten. De holebigroep neemt dan ook rechtstreeks contact op met de inwoners van een Welsh mijnwerkersdorpje om hen het geld persoonlijk te bezorgen. Wat volgt is een langzame maar hartverwarmende toenadering tussen twee verschillende werelden – de energieke, hippe gay community en de conservatieve, duffe maar kwieke dorpsbewoners.

Leuker nog dan de hoofdverhaallijn is de petite histoire die erin verweven zit. Voor de personages, die zich pas gaandeweg een beetje blootgeven, kun je niet anders dan sympathie opbrengen. Zo is er Joe, het groentje van LGSM, die zijn weg nog moet vinden in het homomilieu en die de moed nog moet vinden om zijn ouders tegen te spreken. Gethin daarentegen heeft zestien jaar geleden alle contact met zijn weinig ruimdenkende familie verbroken, waardoor het nu hoog tijd wordt om opnieuw toenadering te zoeken – hoeveel moed dat ook vereist. Mark is dan weer de onbetwiste leider van de groep, maar het is soms moeilijk om in idealen te blijven geloven als aids, die nieuwe en onverschrokken vijand, overal om je heen duchtig slachtoffers eist. Tot slot hebben ook de Welshe dorpsbewoners hun portie ellende doorstaan. Indrukwekkend is de scène waarin de dorpsvrouwen in koor en uit volle borst Bread and Roses aanheffen. Small art and love and beauty their trudging spirits knew / Yes, it is bread we fight for, but we fight for roses, too, zingen ze. De originele tekst dateert uit 1911, maar hij kan haast niet actueler: brood alleen stilt de honger niet, je hebt ook cultuur, warmte en schoonheid nodig om een rijk en gelukkig leven te leiden.

Cultuur, warmte en schoonheid zijn overigens troef in Pride. De film vindt het perfecte evenwicht tussen luchtigheid en diepgang, komedie en bittere ernst. Hij raakt een gevoelige snaar zonder ooit klef te worden. De humor is nooit bijtend maar steeds oprecht, de personages zijn menselijk en herkenbaar. Zelfs de lichtjes teleurstellende vaststelling dat Pride nogal braaf en weinig maatschappijkritisch is – veruit het enige minpuntje – is makkelijk te vergeven, want de film is twee uur lang puur plezier. De oogverblindende, desolate sneeuwlandschappen waar het nietige LGSM-busje door rijdt ontroeren en staan in schril contrast met de kracht van de mensenmassa in andere scènes. Het jarentachtigdecor is prachtig, het Welshe accent geeft extra schwung aan het geheel, en wie houdt er nu niet van oude, schattige dametjes die voortdurend ongepaste dingen zeggen? Zelfs de meest doorgewinterde zeurpiet komt de zaal uit met een glimlach van oor tot oor en het gevoel dat hij de hele wereld (die toch best wel een mooie plaats is) aankan.

Tags: , , ,


About the Author


Back to Top ↑

CPSM1 CQE CSQA CSSBB CSTE CTAL-TA_Syll2012 E20-002 E20-005 E20-329 E20-517 E20-547 E20-891 642-874 642-889 642-998 642-999 644-066 644-068 646-048 646-205 646-985 648-244 648-247 9A0-150 9A0-152 9A0-154 9A0-164 9L0-410 9L0-412 9L0-806 A00-202 A00-260 A2010-570 A2010-651 1z1-051 Certification 1Z1-052 1Z1-061 1Z1-102 1Z1-456 1Z1-457 1Z1-506 1Z1-560 200-001 200-530 220-801 dumps CPA CPP CTAL-TM_Syll2012 E10-001 E20-007 E20-335 E20-370 E20-485 E20-545 E20-597 E20-690 E20-816 E20-818 E20-885