700-039 312-50exam MA0-101exam SK0-004pdf ASF 70-494 pdf 70-673exam C9560-503 98-367 70-534dump NS0-505 70-342exam pdf CHFP 070-410practice exam 1V0-603 pdf 1Z0-804pdf C8010-250 312-50V9 pdf C2150-508 98-368pdf займы онлайн займ на карту кредит онлайн на карту микрозаймы онлайн микрозайм онлайн микрозаймы займы на карту займ онлайн микрозаймы на карту кредит на карту займы онлайн на карту микрозайм на карту кредит на карту онлайн срочный займ на карту займ онлайн на карту
Reviews Radical Cities foto

Published on december 22nd, 2014 | by Meerkat Magazine

0

Radical Cities – Justin McGuirk

Een burgemeester die mimespelers inzet tegen verkeersagressie en voor respect van de verkeersregels. Een 45 verdiepingen hoog kraakpand dat als een op zichzelf staande entiteit werkt. Een huisvestingsproject dat met een budget van $7500 een modulair huis opzet, gebouwd door o.a. de eigenaar, en waaraan later nog bijgebouwd kan worden. Het zijn maar enkele van de voorbeelden die door Justin McGuirk worden voorgesteld in zijn boek Radical Cities: Across Latin America in Search of a New Architecture, dat als inleiding dient voor stadsontwikkeling in Zuid-Amerika.

Vanaf het eerste hoofdstuk is het duidelijk wat McGuirk wil bespreken. Door te zoeken naar alternatieve vormen van stadsplanning zet hij de markante tekst van Henri Lefebvre Le Droit à La Ville weer op de kaart. In dat eerste hoofdstuk kan men het volgende lezen: ‘Accepting the informal city as an unavoidable feature of the urban condition, and not as a city-in-waiting, is the key lesson that this generation of Latin American architecture can offer to the world’. Door de hoofdstukken heen zal hij genoeg voorbeelden geven van momenten waarop de stad het heft in eigen handen neemt en niet meer wacht tot ze gebouwd wordt. Latijns-Amerika kan dankzij zijn pioniersrol in dergelijke verschijnselen een belangrijk onderzoeksgebied worden voor de stad van morgen.

We bevinden ons in Venetië, de Biënnale van de Architectuur van 2012 loopt op zijn einde. Alleen de gouden leeuw moet nog overhandigd worden aan het meest innovatieve architecturale project. Tot grote verrassing van velen wordt deze prestigieuze prijs toegekend aan Torre David. Het project heeft die prijs niet te danken aan een prestigieuze architect, maar aan krakers die ervoor gezorgd hebben dat 28 van de 45 verdiepingen bewoond worden en dat de gemeenschap van meer dan 3000 mensen zelfregulerend is. Dit kantoorgebouw in Caracas werd begin jaren 90 tijdens een economische hoogconjunctuur gebouwd, maar nog voor het gebouw volledig af was stortte de markt weer in, waardoor het gebouw nooit ingehuldigd is. Enkele jaren later namen de eerste krakers hun intrek en kreeg dit kantoorgebouw een tweede, of beter gezegd eerste leven.

Samen met McGuirk treden we via de door eigen milities bewaakte voordeur van Torre David naar binnen. We zien er de grote inkomhal die werkt als een open forum. Er zijn geen werkende liften. Dat zorgt ervoor dat op de 28 bewoonbare verdiepingen een eigen maatschappij is ontstaan – van kapper tot esthetische tandarts, je kan het allemaal vinden in Torre David. Er is eveneens een eigen huisreglement, dat voor veiligheid en orde moet zorgen. Hun ‘three strikes you’re out’-regel heeft ervoor gezorgd dat geweld en ruzies op een erg laag pitje staan.

Torre David is uitgegroeid tot een icoon van de nieuwe urbanistische visie in Latijns-Amerika. De internationale architectuurbureaus kijken niet meer naar moderne meesterwerken, maar zoeken informele, onofficiële constructies, gebouwd in een spontane beweging en op het ritme van het kloppend hart van de stad. Zo wil ook Radical Cities overkomen, want we reizen van land naar land, van stad naar stad, op zoek naar een rode draad: een stad die haar menselijkheid terug probeert te vinden. Hierdoor komen we Milagro Sala tegen in Argentinië: een vrouw die huizen bouwt voor de lage inkomens, maar wel met zwembad en themaparken. McGuirk noemt haar acties ‘radicaal sociaal Disney-activisme’. Wanneer we Milagro aan het woord horen, meent ze dat zwembaden in arme wijken bouwen een ongezien voordeel geeft. Dankzij het zwembad geef je het gevoel dat de mensen rijk zijn en gaan de bewoners zich ook positiever gedragen. Ze zullen trots zijn op hun wijk en die respecteren. De ingrepen op zich kosten weinig geld indien de juiste materialen worden gebruikt. De eigenaars bouwen zelf aan hun huis en aan de huizen in de buurt.

Torre David en Milagro Sala zijn maar enkele voorbeelden van hoe je met weinig middelen een wereld van verschil kunt maken. Wat echter als het budget volledig op is? Voor deze uitdaging stond Antanas Mockus, filosoof en burgemeester van Bogota. Hij kreeg een corrupte stad zonder middelen en besefte dat hij geen hardware-update kon doen, maar wel een software-update. Als inspiratiebron dienden de lessen filosofie die Mockus als professor gaf. Zo verwierp de filosoof Richard Rorty het empirisch denken en beargumenteerde hij dat kennis ontstaat dankzij de interactie tussen mensen en de wereld. Ook Mockus’ andere grote inspiratiebron, Paul Feyerabend, volgt een onconventionele anarchistische manier om tot kennis te komen. Zelfs Stanley Milgram, een controversiële gedragspsycholoog, werd door Mockus vaak genoemd. Milgram is bekend geworden door zijn onderzoek met elektroshocks, dat aantoonde dat de mens in grote mate volgzaam en stuurbaar is. Deze mix van behaviorisme, pragmatisme en anarchisme heeft de toenmalige burgemeester gebruikt om de stad te hervormen.

Tijdens zijn twee ambtstermijnen (1995-1997 en 2000-2003) verandert hij de stad van binnenuit. Zo ontdekt hij dat Bogota hopeloos vastloopt door automobilisten die de verkeersregels aan hun laars lappen. In plaats van hen te beboeten verandert hij het gedrag van de bestuurders door meer dan 400 mimespelers in te zetten. Dit wordt een groot succes. In zijn tweede ambtstermijn laat hij 150.000 rode en witte kaarten uitdelen, waarmee de burgers elkaar kunnen berispen of feliciteren voor bepaald gedrag. Ook dit wordt een gigantisch succes. Dankzij kleine ‘cityhacks’ weeft hij een nieuw DNA voor de gemiddelde inwoner van Bogota. Mede dankzij een zeer sterke opvolger krijgt de stad een nieuwe adem, maar die is jammer genoeg van korte duur. Software is iets dat je constant moet updaten, anders kan ze niet efficiënt blijven werken. Tien jaar na zijn tweede ambtstermijn doolt Mockus nog steeds rond door zijn stad. De files zijn weer toegenomen, het geweld ook. Hierdoor loopt hij erbij als een geslagen hond. Maar geluk zit in de kleine dingen. Tijdens een van zijn wandelingen ziet hij hoe een man met zijn auto van de weg sukkelt. Spontaan helpen vier onbekende mensen de man terug op de baan. De automobilist herkent de voormalige burgemeester en roept ‘zie je, er blijft iets van over’. Met die ‘iets’ verwijst hij naar het beleid van Mockus. Dankzij dit voorval krijgt Mockus opnieuw de moed om te geloven dat hij zijn steentje heeft bijgedragen.

Radical Cities is een boek over de grijze zone van een stad en het belang van die speelruimte. Het leunt erg dicht aan bij de tekst van Eric Corijn, The need for freezones: informal actors setting the urban agenda. Het boek leest enorm vlot en geeft je hoop om te zeggen: waar een wil is, is een weg. De stad zal nooit controleerbaar zijn en zal steeds in alle richtingen uitbreiden. Dat mooie en inventieve projecten in dit tijdperk van controle kunnen bloeien betekent dat er nog ruimte is voor spontane ideeën.

Tags: , ,


About the Author


Back to Top ↑

CPSM1 CQE CSQA CSSBB CSTE CTAL-TA_Syll2012 E20-002 E20-005 E20-329 E20-517 E20-547 E20-891 642-874 642-889 642-998 642-999 644-066 644-068 646-048 646-205 646-985 648-244 648-247 9A0-150 9A0-152 9A0-154 9A0-164 9L0-410 9L0-412 9L0-806 A00-202 A00-260 A2010-570 A2010-651 1z1-051 Certification 1Z1-052 1Z1-061 1Z1-102 1Z1-456 1Z1-457 1Z1-506 1Z1-560 200-001 200-530 220-801 dumps CPA CPP CTAL-TM_Syll2012 E10-001 E20-007 E20-335 E20-370 E20-485 E20-545 E20-597 E20-690 E20-816 E20-818 E20-885