700-039 312-50exam MA0-101exam SK0-004pdf ASF 70-494 pdf 70-673exam C9560-503 98-367 70-534dump NS0-505 70-342exam pdf CHFP 070-410practice exam 1V0-603 pdf 1Z0-804pdf C8010-250 312-50V9 pdf C2150-508 98-368pdf займы онлайн займ на карту кредит онлайн на карту микрозаймы онлайн микрозайм онлайн микрозаймы займы на карту займ онлайн микрозаймы на карту кредит на карту займы онлайн на карту микрозайм на карту кредит на карту онлайн срочный займ на карту займ онлайн на карту
Essays Play

Published on februari 21st, 2015 | by Ginette Bauwens

0

‘Spel’ (Play)

Spel is een stuk voor drie personen waarin, zoals de man van het trio zegt, “niet alleen alles voorbij, maar als iets dat nooit heeft bestaan” is. Alle ruimte in dit stuk is onkenbaar geworden. De spelers spelen niet, ze spreken enkel. De drie spelers zijn aangeduid met letters F1, F2 en H. Ze hebben niets, zelfs geen naam, ze zijn drie versies van L’innomable. De noodzakelijke elementen van het traditionele theater zijn weggelaten. Drie mensen die een verslag uitbrengen van een echtbreuk, één en hetzelfde verhaal. Hun hoofden steken uit urnen, maar het is haast ondenkbaar dat in de urnen hun lichamen zitten. Ze staan op het toneel als objecten. De drie urnen zijn het ondoorgrondelijke rijk van de dood en de as.

Het gaat om twee vrouwen en een man, maar eigenlijk heeft dit geen belang: ze zijn uitdrukkingsloos, leeftijdloos en naamloos. Een schijnwerper belicht hun gezichten als ze spreken. Hun gezichten zijn bijna dood. Zij spreken soms hard, soms zacht, maar altijd zonder expressie. Emotieloos en koel.

Eigenlijk wensen ze de stilte, maar omdat ze niet kunnen bewegen en niet kunnen handelen, moeten ze praten. De tekst loopt verder tot in het oneindige. Op het laatst horen we geen nieuwe informatie meer, enkel nog doffe stemmen.

Het praten is tegelijkertijd een heil en een foltering. Wat de personages zeggen gaat bijna onmiddellijk verloren en heeft geen belang, maar toch moeten ze praten. Hun gevoelsleven behoort reeds lang tot het verleden, maar af en toe komt er een deeltje individualiteit naar boven dat een vaag licht werpt op hun gesteldheid uit hun vroegere leven. De drie versies die verteld worden gaan over dezelfde anekdote. Welke is de juiste? Bestaat er zoiets als de juiste?

Iedereen in Play is in zijn eigen eenzaamheid gevangen, maar toch kruisen hun gedachten elkaar in het verleden. Het object van hun herinnering hebben ze gemeen. Het object is een driehoeksverhouding – één man en twee vrouwen, het doet ons ergens aan een klucht denken. Het is schamel, pijnlijk en afgezaagd, al duizend keer op het toneel gebracht, maar Beckett legt de pseudopsychologie bloot. Hij toont dat het belangrijkste wordt vergeten, doodgezwegen door gepraat, gebrabbel… Het verhevene in het leven is fictie, op het toneel is het een leugen. Het spel begint en eindigt in dezelfde duisternis.

Op het einde klinkt de stem van de man: hij herhaalt de beginwoorden “we waren niet lang bij elkaar”. Deze woorden kondigen aan dat het spel nog niet gedaan is, het herhaalt zich. Er is niets anders dan datgene wat ons getoond wordt. De enkeling zit gevangen tussen spreken en stilte, tussen duisternis en licht.

Tags:


About the Author


Back to Top ↑

CPSM1 CQE CSQA CSSBB CSTE CTAL-TA_Syll2012 E20-002 E20-005 E20-329 E20-517 E20-547 E20-891 642-874 642-889 642-998 642-999 644-066 644-068 646-048 646-205 646-985 648-244 648-247 9A0-150 9A0-152 9A0-154 9A0-164 9L0-410 9L0-412 9L0-806 A00-202 A00-260 A2010-570 A2010-651 1z1-051 Certification 1Z1-052 1Z1-061 1Z1-102 1Z1-456 1Z1-457 1Z1-506 1Z1-560 200-001 200-530 220-801 dumps CPA CPP CTAL-TM_Syll2012 E10-001 E20-007 E20-335 E20-370 E20-485 E20-545 E20-597 E20-690 E20-816 E20-818 E20-885