700-039 312-50exam MA0-101exam SK0-004pdf ASF 70-494 pdf 70-673exam C9560-503 98-367 70-534dump NS0-505 70-342exam pdf CHFP 070-410practice exam 1V0-603 pdf 1Z0-804pdf C8010-250 312-50V9 pdf C2150-508 98-368pdf займы онлайн займ на карту кредит онлайн на карту микрозаймы онлайн микрозайм онлайн микрозаймы займы на карту займ онлайн микрозаймы на карту кредит на карту займы онлайн на карту микрозайм на карту кредит на карту онлайн срочный займ на карту займ онлайн на карту
Reviews Still the Water

Published on november 11th, 2014 | by Bavo Blanckaert

0

Still The Water – Naomi Kawase

In Still The Water ruilt cineaste Naomi Kawase het Japanse platteland, dat ze in Shara (2004) en Mogari No Mori (2007) zo mooi in beeld bracht, voor de kusten van de Amami-eilanden in. Voorts blijft alles gelukkig bij het oude: Still The Water is een integere en intense meditatieve film die kleine vragen stelt over grote dingen en grote vragen over kleine dingen.

Het is een prachtig beeld in Shara: een jongen en een meisje die samen op een fiets zitten en minutenlang door de kleine straatjes van het dorpje Nara rijden. In Still The Water komt dat beeld van een fietsend paar terug en net zoals in Shara worden de jongen en het meisje getekend door een pijnlijk verlies. Kaito moet in het reine zien te komen met de scheiding van zijn ouders, Kyoko ziet de aangekondigde dood van haar moeder tegemoet. De troost die ze bij elkaar vinden, toont Kawase in alle franjeloze fragiliteit: de camera zit hen heel dicht op de huid, ook als ze lange tijd niets tegen elkaar zeggen en zo zachtjes hun mensenkern lijken bloot te geven. Als kijker voelt een beetje gênant aan, maar het is wel degelijk een voorrecht om zo kwetsbaar dicht bij die mensen te mogen zijn. De breekbaarheid contrasteert schitterend met de woestheid van de natuur die Kawase ook in beeld brengt: de golven van Amami beuken verpletterend op de kust in en tijdens een ferme tyfoon wakkeren over het hele eiland gevoelens van angst en gevaar op. Tussen die intieme en kosmische krachten ontspint zich een wonderlijk verhaal over woede en hoe die tot bedaren te brengen.

Verlies en rouw tekenen het hele oeuvre van Naomi Kawase (°1969). Dankzij documentaires als Embracing (1992) en Tarachime (2006) weten we dat die thema’s autobiografisch gekleurd zijn. Kawase werd als kind bij haar oma gebracht en door haar opgevoed omdat haar ouders niet voor haar wilden zorgen. In haar docu’s ging Kawase op zoek naar antwoorden voor die vreemde familiale patstelling. Eerst deed ze dat op dromerige 8mmfilm, later wisselde ze pellicule voor de harde maar even naar houvast zoekende beelden van een digitale camera in. Al in Kawase’s docu’s blijven de beelden langer doorgaan dan in een traditionele film. Het lijkt alsof de regisseuse via de uitgerekte duur op zoek wil naar een waarheid die zich anders niet zou laten zien. Kawase’s fictielangspeelfilmdebuut kwam er in 1997 met Suzaku, waarmee ze prompt de Caméra d’Or voor het beste debuut op het filmfestival van Cannes won. Sindsdien is ze kind aan huis op het grootste filmfestival ter wereld: Shara won de Prix du Jury en met Mogari No Mori sleepte ze de Grand Prix in de wacht. Het had dit jaar niet op het palmares van Cannes misstaan als ook Still The Water er een prijs had weggekaapt.

Tegenover het terugkerende thema van verlies plaatst Kawase steevast hoopvolle krachten die het evenwicht in de wereld bestendigen. In haar werk speelt de gemeenschap van de mensen die de protagonisten omringen een belangrijke rol. In Shara vonden de hoofdpersonages verlossing in een zinderende collectieve dans tijdens een straatfestival die ook de filmtoeschouwers van hun stoeltjes deed lichten. En in Still The Water zit een wonderlijke scène waarin familie en vrienden zich rond het sterfbed van Kyoko’s moeder scharen om er verhalen te vertellen, te zingen en te dansen en op die manier haar ziel uitgeleide doen. Naast de besloten gemeenschap van familiebloedbanden is er bij Kawase steeds een breder sociaal netwerk die de personages opvangt. En naast de mensengemeenschap, zijn er ook nog de geesten en de goden die in de bomen, de wind en de zee wonen en die ons subtiel doen merken dat we er niet alleen voor staan. Volgens het pantheïsme draagt de natuur herinneringen in zich en maakt ze sporen van het verleden tastbaar wanneer we dat willen en er gevoelig voor zijn. Plotseling kan de overleden vrouw van de oude visser weer voor zijn neus staan.

De eigenlijke Japanse titel van de film, Futatsume No Mado, betekent eigenlijk ‘het tweede venster’. In Cannes legde Kawase uit dat die titel verwijst naar het venster dat voor ons een wereld doet opengaan die we niet kunnen zien, maar die er desalniettemin ontegensprekelijk is. Het is een spirituele wereld vol mysteries en wonderen waarvan de sjamanen, die nog steeds op de Amami-eilanden wonen en waarvan in de film Kyoko’s mama er een is, de verbindingsbrug vormen. Op die manier lijkt de Japanse titel te knipogen naar ‘De tweede ruimte’, een prachtig gedicht van de Poolse schrijver en Nobelprijswinnaar literatuur Czleslaw Miłosz. Een fragment van dat gedicht klinkt zo: ‘Wat een ruime hemelse vertrekken! / Daar naar binnen gaan over treden van lucht. / Boven de wolken de hangende tuinen, paradijslijk. / De ziel maakt zich los van het lichaam en zweeft. / Ze weet nog goed dat hoog bestaat, / en laag bestaat. / Hebben we werkelijk ons geloof in de tweede ruimte verloren? / En zijn zowel Hemel als Hel verdwenen, verzonken? / Hoe treden we zonder buitenaardse weiden de Verlossing tegemoet? ’

Miłosz schreef vanuit zijn katholieke geloofsovertuiging, bij Kawase is het niet altijd duidelijk of de symbolen en tradities die ze in haar films schetst een werkelijke achtergrond in Azië hebben. Voor hetzelfde geld vinden ze hun oorsprong in haar individuele ideeën. Het doet er niet toe. Beide kunstenaars gaan op zoek naar een wereld voorbij het zichtbare waaruit kracht kan worden geput. Hun werk wordt er nooit kitscherig door. Bij Kawase situeren ‘de buitenaardse weiden’ zich in de eerste plaats in de concrete, aardse natuur. ‘De tweede ruimte’ en de daaraan gepaarde verlossing komen er wanneer we de dingen zelf bezielen door er in alle intimiteit en in alle stilte aandacht aan te besteden. Grote vragen en kleine dingen schuiven er heel gewoon in elkaar. In het allerlaatste shot van Still The Water volgt Kawase een luchtbelletje dat naar het zeeoppervlak reist. Je kan je afvragen: is die luchtbel iets goddelijks of slechts heel gewoon een luchtbel? Het mooiste antwoord daarop is de ontdekking dat de vraag van geen belang is. Waar het werkelijk om gaat, is dat je je als kijker, samen met die luchtbel, opgetild en verlicht voelt. Dat je plots, door het tweede venster, iets van de tweede ruimte ontwaart. Die stuwende kracht maakt van Still The Water fantastische, eigenzinnige, lyrische cinema die heel veel deugd doet.

 

Tags: ,


About the Author


Back to Top ↑

CPSM1 CQE CSQA CSSBB CSTE CTAL-TA_Syll2012 E20-002 E20-005 E20-329 E20-517 E20-547 E20-891 642-874 642-889 642-998 642-999 644-066 644-068 646-048 646-205 646-985 648-244 648-247 9A0-150 9A0-152 9A0-154 9A0-164 9L0-410 9L0-412 9L0-806 A00-202 A00-260 A2010-570 A2010-651 1z1-051 Certification 1Z1-052 1Z1-061 1Z1-102 1Z1-456 1Z1-457 1Z1-506 1Z1-560 200-001 200-530 220-801 dumps CPA CPP CTAL-TM_Syll2012 E10-001 E20-007 E20-335 E20-370 E20-485 E20-545 E20-597 E20-690 E20-816 E20-818 E20-885