700-039 312-50exam MA0-101exam SK0-004pdf ASF 70-494 pdf 70-673exam C9560-503 98-367 70-534dump NS0-505 70-342exam pdf CHFP 070-410practice exam 1V0-603 pdf 1Z0-804pdf C8010-250 312-50V9 pdf C2150-508 98-368pdf займы онлайн займ на карту кредит онлайн на карту микрозаймы онлайн микрозайм онлайн микрозаймы займы на карту займ онлайн микрозаймы на карту кредит на карту займы онлайн на карту микрозайм на карту кредит на карту онлайн срочный займ на карту займ онлайн на карту
Reviews Stories we tell

Published on november 19th, 2014 | by Bavo Blanckaert

0

Stories we tell – Sarah Polley

Meer dan een jaar na zijn bioscooprelease, komt Stories We Tell eindelijk op dvd uit. Dat is niets te vroeg, want de derde film van de Canadese cineaste Sarah Polley is een subliem beeldessay over terugblikken en de regisseursrol die we allemaal opnemen wanneer we voor onze innerlijke ogen onze herinneringen reconstrueren. Want elke herinnering is toch een beetje een filmset en elke filmset is toch een herinneringsmachine, zou dat kunnen?

Sarah Polley (°1979) verwierf aanvankelijk bekendheid als actrice. Als kind hield ze de fantastische capriolen van Terry Gilliams The Adventures of Baron Münchausen (1988) op de grond, als adolescente maakte ze The Sweet Hereafter (1997) van Atom Egoyan tot zo’n geloofwaardige uppercut, en als volwassene zorgde ze ervoor dat de melodrama’s My Life Without Me (2003) en The Secret Life of Words (2005), beide van Isabel Coixet, niet in hol sentiment wegzakten.

Maar Polley kan ook regisseren. En hoe. Elk van haar films is een soort draaischijf. In het midden gebeurt er iets, waardoor ze iets anders worden te zijn dan hun premisse deed vermoeden. Haar regiedebuut Away from Her (2006) presenteerde zich als een Alzheimerdrama, maar was vooral een tedere liefdesfilm over de vraag wat we bereid zijn voor onze allerliefsten te offeren. Take This Waltz (2011) verkocht zich als een soort romantische komedie, maar bleek eigenlijk een in donkere schaduwen gehulde existentiële crisis te verbeelden.

Polley’s films kantelen. Ook Stories We Tell. Op het eerste gezicht vertelt de film het singuliere verhaal van haar eigen familie. De cineaste begint de film als een portret van haar moeder die stierf toen Polley elf was. Via film wil de regisseuse te weten komen wie haar moeder was. Dat doet ze door haar familieleden te interviewen en hen herinneringen te laten ophalen, afgewisseld met knisperende 8mm-beelden die uit het familiearchief lijken te komen. We zien daarbij hoe Polley regisseert: hoe ze in de camera naar een kader zoekt, hoe ze aan de interviewees vraagt om een zin te herhalen, hoe ze achter de knopjes van een geluidsstudio zit.

Maar dan blijkt die moederfiguur nooit eenduidig op te doemen. De verschillende verhalen die worden verteld, vervlechten zich tot een patchwork vol hiaten, contradicties en speculaties. Plots wordt Polleys familieverhaal een illustratie van een groter idee: de onmogelijkheid om de waarheid die in het verleden ligt te vatten. Afhankelijk van waar je staat en hoe je je tot de andere betrokkenen verhoudt, veranderen de kleur en de toon van een herinnering. Ook wanneer ze dezelfde gebeurtenis bezielen, is elke herinnering anders. Die moeilijke vragen, wat een herinnering precies is en waarnaar ze verwijst, dat is het tweede gezicht van Stories We Tell. Het familieverhaal verleent het doorleefde voorrecht ze te mogen stellen.

Stories-We-Tell

Wat doen we precies, wanneer we herinneren? Je zou kunnen zeggen dat we zowel passief als actief zijn. Wanneer we een herinnering voor onze ogen toveren, zijn we zowel toeschouwer als acteur: we kijken en we spelen mee. Maar we regisseren ook, want herinneringen zijn manipuleerbaar: ze veranderen, vertekenen, vervagen. Zou het kunnen dat een herinnering iets filmisch heeft? Want elke herinnering is een artificiële constructie, het ultieme bewijs dat na het geleefde ogenblik dé waarheid al lang vervlogen is. Toch is er weinig dat zo onomwonden echt is als een herinnering, er is weinig dat ons telkens opnieuw zo compleet van slag kan brengen, ondanks alle kunstmatigheid.

Zou het kunnen dat dezelfde mechaniek ook in een film werkt? Ook wanneer je naar een film kijkt, weet je immers dat de getoonde beelden geënsceneerd en artificieel zijn, maar toch moet je ze voor waar aannemen, toch moet je ze geloven als je met hun ideeën aan de slag wil gaan. Daarom dat Polley ons al die tijd toont hoe ze haar hoogstpersoonlijke herinneringsbeelden ensceneert terwijl ze op de filmset staat: ze wil de band tussen filmen en herinneringen benadrukken. Stel je eens voor, zo vraagt ze ons impliciet, dat je je hele leven filmt, op Super 8, of op video, of op je smartphone, -dat doet er niet toe-, zou het daardoor helderder worden? Niet alleen voor iemand anders, maar ook voor jezelf?

Wat door filmmateriaal opvangen wordt, is er ooit geweest, zo schrijft de Franse filosoof Roland Barthes in La Chambre Claire (1980). Dat is een onweerlegbaar feit. Tegelijk toont film alleen buitenkanten: wat zich tussen de oren van de mensen die op de film staan afspeelt, blijft een ongrijpbaar mysterie. Net zo gaat het er in een herinnering aan toe: ze getuigt van iets wat zich werkelijk voltrok, maar laat door al haar subjectiviteit in het midden wat er waarlijk gebeurde, laat staan wat er zich in de hoofden van de andere betrokkenen afspeelde. Er schuilt iets wat niet te expliciteren, niet te duiden en niet te achterhalen is in die verbeelde mensen en gebeurtenissen die er op film én in een herinnering tegelijk wel en niet meer zijn.

Stories We Tell getuigt van die wetmatigheid: er is iets wat ons ontglipt en ons een leven lang blijft ontschieten. Die gedachte zou evengoed tot defaitisme kunnen leiden. Het bloedmooie is echter dat ze mensen die hun herinneringen koesteren én filmmakers die verhalen op film zetten nog nooit tegenhouden heeft om al die diffuse beelden toch maar dapper bij elkaar te sprokkelen, bij elkaar te denken, telkens opnieuw, met hun ogen en hart en hersens, en met camera’s. Want er kan dan misschien niets eenduidigs vastgehouden worden, er kan wel iéts vastgehouden worden.

Vasthouden, tegen wil en dank, tegen het kluwen in en met het kluwen mee, daar lijkt het -ook in deze supermooie film- over te gaan. In het boekje Espèces d’espaces (1974) omschrijft de Franse taalkunstenaar Georges Perec het ergens zo: een kunstwerk maken (en dus herinneren) is ‘pijnlijk nauwgezet iets proberen bij elkaar te houden, iets laten voortbestaan: een paar scherpomlijnde brokstukken aan de groeiende leegte ontrukken, ergens een vore, een spoor, een afdruk of een paar tekens achterlaten.’ Zo is het maar net. Stories We Tell is daar de magnifieke illustratie van.

Tags: ,


About the Author


Back to Top ↑

CPSM1 CQE CSQA CSSBB CSTE CTAL-TA_Syll2012 E20-002 E20-005 E20-329 E20-517 E20-547 E20-891 642-874 642-889 642-998 642-999 644-066 644-068 646-048 646-205 646-985 648-244 648-247 9A0-150 9A0-152 9A0-154 9A0-164 9L0-410 9L0-412 9L0-806 A00-202 A00-260 A2010-570 A2010-651 1z1-051 Certification 1Z1-052 1Z1-061 1Z1-102 1Z1-456 1Z1-457 1Z1-506 1Z1-560 200-001 200-530 220-801 dumps CPA CPP CTAL-TM_Syll2012 E10-001 E20-007 E20-335 E20-370 E20-485 E20-545 E20-597 E20-690 E20-816 E20-818 E20-885