700-039 312-50exam MA0-101exam SK0-004pdf ASF 70-494 pdf 70-673exam C9560-503 98-367 70-534dump NS0-505 70-342exam pdf CHFP 070-410practice exam 1V0-603 pdf 1Z0-804pdf C8010-250 312-50V9 pdf C2150-508 98-368pdf займы онлайн займ на карту кредит онлайн на карту микрозаймы онлайн микрозайм онлайн микрозаймы займы на карту займ онлайн микрозаймы на карту кредит на карту займы онлайн на карту микрозайм на карту кредит на карту онлайн срочный займ на карту займ онлайн на карту
Concerten taxibars

Published on november 4th, 2014 | by Maarten Luyten

0

TaxiWars – Tom Barman

28 oktober, de locatie is het kleine zaaltje van KultuurKaffee aan de campus van de VUB in Etterbeek. Het is zo’n donker kot met laaghangend plafond waar je eerder anonieme rockbandjes dan grote namen verwacht. Desondanks is het Tom Barman die het podium bestijgt met TaxiWars, zijn nieuw en eerste jazzproject. TaxiWars is een collaboratie tussen Barman en saxofonist Robin Verheyen met Nicolas Thys op de bas en de jonge Antoine Pierre aan de drums. Wanneer je beseft dat het magazine All About Jazz Verheyen nog opgaf als één van de redenen waarom jazz in de 21e eeuw just fine zal zijn, weet je dat dit een trio is om U tegen te zeggen.

Barmans voorliefde voor jazz is niets nieuws. Thuis luistert hij haast uitsluitend jazz en ook in zijn rock-carrière durfde hij al eens met het genre te flirten. Maar TaxiWars vergelijken met de Charles Mingus-adaptatie op het dEUS-album Worst Case Scenario zou een understatement zijn. TaxiWars is door en door een jazz-trio, alleen met meer punk, meer speed én – hier komt het – met Spoken Word. Jawel, Barman gaat Lawrence Ferlinghetti, Kenneth Rexroth en zoveel andere jazz-poëten achterna. Het resultaat is een combinatie van directe jazz, punk beats en parlando zangpartijen. TaxiWars is free jazz van gewapend beton met spike armbanden en een sloophamer.

Op een zuil in KultuurKaffee staat geschreven: ‘binnen niet roken a.u.b., daarvoor hebben we een rookmachine.’ Inderdaad, die rookmachine heet Tom Barman. Met veel bravoure rookt hij een sigaret als hommage aan Serge Gainsbourg. Wanneer zijn sigaret is gedoofd, zingt, schreeuwt of spreekt hij in de spontane en gejaagde stijl van slam-poëzie en Spoken Word. Intussen amuseert Barman zich rot met zijn stemvervormer. Soms komt hij brullend uit de hoek als Tom Waits of Captain Beefheart. Op andere momenten laat hij zijn stem weergalmen en soms gaan de effecten zelfs de ridicule kant op. Zijn teksten thematiseren de reis, ‘the road’, de mythologie van de taxi en de romantiek van de ontheemding. Wel moet ik zeggen: er iets van verstaan is niet gemakkelijk. Vaak begrijp je amper iets van het haastig gebrabbel. Wanneer je hem wel verstaat, is het nog steeds moeilijk er iets uit op te maken. Op zijn meest verhalende momenten benadert hij Patti Smith in het album Horses en vormen zijn teksten eerder een aaneenschakeling van concrete fragmenten dan een gestroomlijnd verhaal. Op zijn meest chaotische momenten herinneren zijn lyrics aan Charles Bukowski, Ginsberg’s ‘Howl’ en ‘Kaddish’ of, veel recenter, Mark Z. Danielewski’s Only Revolutions – ook zo’n roadnovel in incoherente impressies waar nauwelijks iets uit valt op te maken. Maar louter Barmans timbre is voldoende om een sfeer op te wekken van stinkende taxizetels, verlaten steegjes en in elkaar gezakte beatniks.

Bovenal is TaxiWars heerlijke muziek. In een interview met Knack Focus liet Robin Verheyen weten dat hij het gros van alle jazz van de laatste twintig jaar total crap vindt. Met TaxiWars lanceert hij een aanval op die theoretische, ingestudeerde en brave ‘schoolorkest’-muziek. Weg met lange opbouwen en gestroomlijnde overgangen, weg met theorie en esthetiek, welkom aan de spontane uitbarsting en de woeste kreet. In amper een uur tijd jaagt de band er vijftien nummers door. Korte nummers dus, die al voorbij zijn voor je het beseft maar bij elke noot een nucleaire aanval lanceren. Met strakke, gedreven punk beats neemt Antoine Pierre de anderen op sleeptouw. Daarop perst Verheyen verkrampte luchtstoten uit zijn sax. Het klinkt als gecontroleerde spasmen of noodzakelijk kokhalzen. Alsof hij genoeg heeft van al het glijmiddel in jazz en verdomme nog eens klappen wil uitdelen. Tegelijkertijd is hun muziek onweerstaanbaar smooth. Zo tokkelt Thys in de cover van Robbie Robertson’s ‘Somewhere down the crazy river’ een ellenlange, relaxte en zwoele melodie uit zijn bas waarop je liefst met een glas cognac in een warm bad zou wegzinken. Elk kort nummer is een gefragmenteerd plaatje, een impressionistisch schilderij dat een eigen toon aanzet, dat je opzweept, laat dansen, headbangen of net in vervoering brengt.

Het resultaat is geen mooi georkestreerde afwisseling van saxofoonsolo’s en poëtische intermezzo’s. Het is een duet tussen Barman en Verheyen dat af en toe ontaardt in een nek-aan-nekrace, een bokswedstrijd of een melodieuze wals. Barman, Verheyen, Thys en Pierre sleuren jazz van onder het stof en bewijzen dat het genre nog ballen aan zijn lijf heeft. TaxiWars is alles wat jazz moet zijn; spontaan, abrupt, een radicale aanval op onze zintuigen, bevrijd van elke keten, ontdaan van enige esthetische steriliteit en ronduit explosief. Moest Neal Cassady nog leven, hij zou voor het podium in elkaar zijn gestuikt, schreeuwend: ‘Yes! Go go go! Yes! Go! Go!

Tags: , , , , ,


About the Author


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Back to Top ↑

CPSM1 CQE CSQA CSSBB CSTE CTAL-TA_Syll2012 E20-002 E20-005 E20-329 E20-517 E20-547 E20-891 642-874 642-889 642-998 642-999 644-066 644-068 646-048 646-205 646-985 648-244 648-247 9A0-150 9A0-152 9A0-154 9A0-164 9L0-410 9L0-412 9L0-806 A00-202 A00-260 A2010-570 A2010-651 1z1-051 Certification 1Z1-052 1Z1-061 1Z1-102 1Z1-456 1Z1-457 1Z1-506 1Z1-560 200-001 200-530 220-801 dumps CPA CPP CTAL-TM_Syll2012 E10-001 E20-007 E20-335 E20-370 E20-485 E20-545 E20-597 E20-690 E20-816 E20-818 E20-885