700-039 312-50exam MA0-101exam SK0-004pdf ASF 70-494 pdf 70-673exam C9560-503 98-367 70-534dump NS0-505 70-342exam pdf CHFP 070-410practice exam 1V0-603 pdf 1Z0-804pdf C8010-250 312-50V9 pdf C2150-508 98-368pdf займы онлайн займ на карту кредит онлайн на карту микрозаймы онлайн микрозайм онлайн микрозаймы займы на карту займ онлайн микрозаймы на карту кредит на карту займы онлайн на карту микрозайм на карту кредит на карту онлайн срочный займ на карту займ онлайн на карту
Cinema violet

Published on november 3rd, 2014 | by Bavo Blanckaert

0

Violet – Bas Devos

Violet is een kleur die we als mensen nooit helemaal scherp kunnen zien. Ultraviolet, dat in het kleurenspectrum tegen violet aanschurkt, kan door onze mensenogen zelfs helemaal niet meer worden waargenomen. De titel van Bas Devos’ debuutfilm mag zo gerust als een statement worden beschouwd: Violet gaat over en speelt zich af op de grens van wat zichtbaar is. Over mensen die, geconfronteerd met een rauw verlies, zich steeds dieper in het nachtduister van zichzelf terugtrekken. Tot ze zozeer vervagen dat ze doorzichtige spookgestalten lijken. Gelukkig is er dan de cinema, die wonderlijke kijkkunst, met toeschouwers die bereid zijn hun ogen tot begripvolle spleetjes te knijpen, om ook die afdrijvende verdwijnfiguren te kunnen zien.

In Violet is de vijftienjarige BMX’er Jesse getuige van de moord op een vriend. Vanaf dan stort zijn wereld in elkaar. Gevoelens van schuld, spijt en angst walsen er vervaarlijke gifdansen met elkaar. Jesse praat er niet veel over. Violet is een film die van taal verstoken is. De personages bewegen er zich in dezelfde stilte voort als de protagonisten uit het universum van bijvoorbeeld Fien Troch. De mensen uit Trochs Een ander zijn geluk, Unspoken en Kid verkeerden ook in een permanente staat van rouw. Ze lijken allemaal te willen praten, balanceren op de rand van dat verlangen, maar vallen steeds net niet voorover. Hoe zou het komen dat ze niet meer kunnen praten? Misschien omdat wat we uitdrukken wanneer we over psychische ervaringen spreken, nooit de eigenlijke ervaring zelf is, maar iets wat we er, reeds bemiddeld, over denken. En de ervaring waarmee Jesse in het reine moet zien te komen, is te log en vreselijk om nog bemiddelbaar te zijn. Als taal dient om de kloof tussen onze innerlijke beleving en de collectief gedeelde wereld met de anderen te dichten, dan lijkt een trauma een te diepe bres in die overdrachtruimte te slaan. Wat regisseur Bas Devos rest, is die bres te filmen.

Het maakt van Violet, en dat is iets om te koesteren, een echte kijkfilm. Het zijn de beelden die het verhaal vertellen. Met lang aangehouden shots die ons geduld op de proef stellen en aan het werk van Michelangelo Antonioni herinneren, dwingt Devos ons bij de geportretteerde mensen stil te staan. De tijd stolt tot een lijzige smurrie en vormt zo een mooi contrast met de hevige storm die in het binnenste van de personages raast. Het verstarde tempo werpt zich bovendien als een mogelijkheid op om bij onze eigen ondervindingen te rade te gaan. Wat zouden wij doen, na zo’n klap? Evenzeer net als bij Antonioni, bestaat Violet eigenlijk uitsluitend uit almaar verder uitdijende resonanties van die eerste, traumatische scène. Bij Antonioni bepaalde de opdoffer van de opening -een verdwijning (in L’Avventura), een scheiding (in L’Eclisse), een ruzie (in La Notte) – de volledige structuur van wat volgde: er gebeurde iets naars en vervolgens zag je personages daar eindeloos mee worstelen en op het einde waren ze er nog steeds niet uit of over; na de klap kenden Antonioni’s films haast geen enkele ontwikkeling en zodoende ook helemaal geen afwikkeling meer. Net zo blijven de personages in Violet ter plaatse trappelen. Als ze al een evolutie doormaken, doen ze dat zo gestaag dat het haast onzichtbaar lijkt.

Dus moet je opnieuw beter kijken. ‘Je leert daar veel van, gewoon van te kijken,’ zegt Jesse tegen zijn vader. Door te kijken, bijvoorbeeld naar de BMX’ers die op hun fietsen door het luchtledige zweven, leert Jesse dat de wereld, ook na een ondraagbaar zwaar verlies, voort blijft draaien. Maar er is ook een ander kijken, dat in dezelfde scène ter sprake komt. ‘Er zijn veel mensen die gewoon naar mij staren, zoals jij nu doet, en ik word daar ongemakkelijk van,’ zegt Jesse en hij doelt op de blik die hem als een ander, als een vreemde, kenschetst. Het zijn soms bezorgde, soms beschuldigende, maar niettemin altijd onderzoekende blikken die hem het gevoel geven dat hij buiten de natuurlijke orde van de dingen is komen te staan. Violet gaat over die blikken: het effenende en het afstotende kijken en de vraag wat we ermee zien. Dat laatste is de moeilijkste vraag. Wat zien we, bijvoorbeeld als we naar die abstracte, op video geschoten vlekken kijken waarmee Violet is doorspekt? Waarnaar kijken we, in die fabuleuze eindscène, die ook aan het slot van L’Eclisse doet denken, en die de traditionele sluisdeuren van tijd en ruimte openzet? Het is gissen en graaien, het is denken en al die op je netvlies gebrande beelden steeds opnieuw overdenken. Net dat je de nood voelt ze te overdenken, is een goed teken: Violet is geen makkelijke, maar verdraaid verbluffende cinema, een Vlaamse film op topniveau.

Tags: ,


About the Author


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Back to Top ↑

CPSM1 CQE CSQA CSSBB CSTE CTAL-TA_Syll2012 E20-002 E20-005 E20-329 E20-517 E20-547 E20-891 642-874 642-889 642-998 642-999 644-066 644-068 646-048 646-205 646-985 648-244 648-247 9A0-150 9A0-152 9A0-154 9A0-164 9L0-410 9L0-412 9L0-806 A00-202 A00-260 A2010-570 A2010-651 1z1-051 Certification 1Z1-052 1Z1-061 1Z1-102 1Z1-456 1Z1-457 1Z1-506 1Z1-560 200-001 200-530 220-801 dumps CPA CPP CTAL-TM_Syll2012 E10-001 E20-007 E20-335 E20-370 E20-485 E20-545 E20-597 E20-690 E20-816 E20-818 E20-885