займы онлайн займ на карту кредит онлайн на карту микрозаймы онлайн микрозайм онлайн микрозаймы займы на карту займ онлайн микрозаймы на карту кредит на карту займы онлайн на карту микрозайм на карту кредит на карту онлайн срочный займ на карту займ онлайн на карту
Reviews X+Y - foto

Published on juni 21st, 2015 | by Gwen Muylaert

0

X+Y – Morgan Matthews

Het is de liefde die we niet begrijpen

Van 6 tot en met 12 juni 2015 werd tijdens het Brussels Film Festival opnieuw het kruim van de Europese cinema vertoond. Wij waren aanwezig op de closing night van het festival, waar we genoten van X+Y van de Britse regisseur Morgan Matthews. Even voor de vertoning ontving een gelukkige maar lichtjes verbaasde Matthews de RTBF TV Prize of Best Film uit handen van de festivaljury. De regisseur wist naar eigen zeggen immers niet dat hij ook deelnam aan de competitie.

In X+Y beleeft Nathan (Asa Butterfield), een zestienjarig autistisch wiskundewonder, het avontuur van zijn leven. Sinds zijn vader zeven jaar geleden omgekomen is bij een auto-ongeval, woont Nathan alleen met zijn moeder (Sally Hawkins). Zij houdt zielsveel van hem, maar heeft het moeilijk om een hechte band met Nathan aan te gaan. Wiskundeleraar Martin (Rafe Spall) bereidt Nathan voor op de prestigieuze wiskundeolympiade in Taiwan, waar meer dan één nieuwe wereld voor Nathan opengaat.

Na een halsoverkop vertrek uit een goed gevulde Studio 4 van het Flageygebouw – de laatste bus en de laatste trein hebben we gehaald – praten mederecensente Katrien Juchtmans en ik enkele dagen later rustig na over onze indrukken.

Begin

Gwen: De film komt aarzelend op gang, maar al snel word je helemaal meegezogen in het verhaal. Het begin voelt nog wat onwennig aan, maar gaandeweg, laagje voor laagje, komen alle emoties tevoorschijn. De openingsscène deed me nog te veel aan een documentaire denken. In een voice-over schetst het hoofdpersonage in enkele zinnen hoe zijn contact met de buitenwereld verloopt: because I don’t talk much, people think I don’t have anything to say. But that’s not true.

Katrien: Dat is ook meteen het enige moment waarop je in Nathans hoofd kan kijken. Die voice-over komt daarna niet meer terug. En dan zie je dat auto-ongeval, dat is een van de eerste scènes. Heel pakkend, want het lijkt alsof je zelf in die auto zit. Je ziet de tegenligger echt op je afkomen. Na de botsing is het stil, de moeder schreeuwt geluidloos, maar je hoort het bloed druppelen.

Vreemd dat de moeder zich meteen na het ongeval alleen om Nathans vader bekommert. Nathan zit samen met zijn vader in de auto, maar toch rent zijn moeder instinctief naar zijn vader. Het lijkt wel alsof ze toen al dacht: wat moet ik nu alleen met mijn zoon aanvangen, met wie ik eigenlijk niet goed overweg kan?

Vader

Gwen: Dat viel mij ook op. Of misschien had ze gewoon gezien dat de zoon ongedeerd was en rende ze daarom naar de vader, die immers dood is?

Katrien: Het blijft toch opvallend. Wat mij achteraf pas is opgevallen, is dat ik wel geschokt was door het ongeluk zelf, maar dat ik het niet echt aangrijpend vond. Omdat Nathan zijn emoties niet kan verwoorden, had de gebeurtenis niet zo’n emotioneel effect op mij. Door de flashbacks zie je dat hij zijn vader mist, maar je ziet geen echt verdriet.

Gwen: Die emoties zie je toch wel duidelijk bij de moeder?

Katrien: Ja, maar niet bij hem. Misschien zou het aangrijpender geweest zijn als we het personage van de vader eerst wat beter hadden leren kennen. Nu gaat hij al dood in het begin van de film en leren we hem alleen in relatie tot zijn zoon en zijn vrouw kennen. Je hebt geen band opgebouwd met het personage. Zijn dood is wel een schok, maar als kijker vind je het niet zo erg.

Gwen: Frappant ook dat de vader om de een of andere reden – het is niet duidelijk waarom – veel beter met Nathan kan omgaan dan de moeder. Ik was me voortdurend aan het afvragen hoe dat komt. Zoals Nathans moeder zelf ook vraagt in de slotscène: wat deed hij anders dan zij? Een heel sterke scène vond ik dat, krachtig en eenvoudig. Nathan legt uit dat hij zijn vader grappig vond wanneer hij frieten in zijn neusgaten stak. En dan denkt zij: is dit het dan? Kunnen we wel met elkaar praten als ik ook een friet in mijn neus stop? Terwijl ze jarenlang op alle mogelijke manieren geprobeerd heeft om een relatie met hem aan te gaan.

Wiskundige liefde

Katrien: De moeder was vroeger op school ook niet goed in wiskunde. Op het einde van de film begint ze met Nathan in wiskundige termen over gevoelens te praten. Dan is er wel een connectie tussen hen.

Gwen: Dat vond ik heel mooi, heel sterk. Ze slaagt erin om in wiskundige termen aan Nathan uit te leggen wat liefde is, zodat hij het begrijpt. Ze heeft het over waarde. Als iemand van je houdt, dan ziet die persoon iets van waarde in je, dan wordt er waarde bij je opgeteld. Als iemand van wie je houdt weggaat, dan wordt er waarde van jou afgetrokken.

Katrien: En op dat moment is er een connectie tussen moeder en zoon. Nathan gaat naast zijn moeder vooraan in de auto zitten, hoewel hij dat alle jaren sinds het ongeval niet meer durfde.

Gwen: Inderdaad. Wiskunde lijkt wel de enige weg om tot Nathan door te dringen. Er is een connectie met het Chinese meisje dat hij leert kennen tijdens het wiskundekamp in Taiwan, omdat zij ook van wiskunde houdt – of er althans goed in is. Dan heb je de leraar wiskunde met wie hij goed overeenkomt. En alleen wanneer zijn moeder de liefde in wiskundige termen uitlegt, dan begrijpt hij haar enigszins.

Katrien: Nochtans zoekt hij weinig of geen contact met de andere wiskundeliefhebbers op het wiskundekamp. Ook daar voelt hij zich onwennig, geeft hij geen antwoord op vragen, gaat hij confrontaties uit de weg, verstopt hij zich achteraan in de klas. Hij denkt dat hij niet goed genoeg is, maar in feite wordt hij wel aanvaard in de groep. Grappig dat er maar twee meisjes op het wiskundekamp zijn en dat ze allebei verliefd worden op Nathan.

Gwen: Want hij is een verlegen type, in tegenstelling tot de meeste andere jongens op het wiskundekamp, die nogal vol van zichzelf zijn.

Autisme

Katrien: Nathan vinden ze schattig. En dan heb je Luke, die ook autistisch is, maar een spraakwaterval met een dikke nek – de tegenpool van Nathan. Luke probeert een connectie te leggen door de bekende dead parrot sketch van Monty Python na te spelen. Maar dat doet hij op zo’n onhandige manier en op zo’n ongepast moment, dat hij helemaal geen aansluiting meer vindt bij de groep. Zijn ouders zeggen dat hij speciaal is, maar hij wil niet speciaal zijn, hij wil gewoon zoals alle anderen zijn.

Gwen: De scène waarin Luke de dead parrot sketch met een langoustine naspeelt, illustreert heel mooi dat hij niet snapt hoe sociale interactie werkt. Zelf beseft hij maar al te goed dat hij niet weet hoe hij met mensen moet omgaan. Dus wat doet hij? Hij kopieert iets waarvan hij denkt dat mensen het grappig vinden. Hij probeert via die weg toegang te krijgen tot de groep, maar het is, zoals je zegt, totaal ongepast. Dat is precies het wrange, het pijnlijke eraan. Voor de buitenwereld gedraagt hij zich als een klootzak, maar in se bedoelt hij het niet slecht. Het enige wat hij wil, is normaal zijn, erbij horen, vrienden hebben.

Katrien: Ja, hij is heel onzeker.

Gwen: Terwijl die onzekerheid zich bij Nathan totaal anders uit. Nathan slaat dicht, die zegt helemaal niets.

Slot

Gwen: Het einde vond ik misschien iets te gemakkelijk. Nathans moeder legt hem even uit wat liefde is in termen van wiskunde, en opeens snapt hij dat allemaal. Plots kan hij haar wel knuffelen, terwijl hij heel zijn leven lang niet kan verdragen dat wie dan ook hem aanraakt. Plots erkent hij dat ze van hem houdt, terwijl hij het altijd ontzettend moeilijk gehad heeft met liefde en emoties. Het lijkt alsof alles vanaf dat moment beter zal gaan, terwijl ik denk dat Nathan met precies dezelfde moeilijkheden zal blijven kampen. Hij is nog altijd autistisch en hij heeft het nog altijd moeilijk om de wereld rondom hem te begrijpen.

Katrien: Misschien zijn niet alle relationele en psychologische problemen opgelost. Misschien zetten ze toch weer een stap terug als het verhaal verdergaat.

Gwen: Kan zijn. Ik had gewoon niet het gevoel dat iedereen nu nog lang en gelukkig leeft. Zo was het allicht ook niet bedoeld. Het is niet door die ene Aha-Erlebnis dat alles is opgelost. Maar misschien is dit einde wel een nieuwe start.

Tags: , , , , , ,


About the Author


Back to Top ↑

CPSM1 CQE CSQA CSSBB CSTE CTAL-TA_Syll2012 E20-002 E20-005 E20-329 E20-517 E20-547 E20-891 642-874 642-889 642-998 642-999 644-066 644-068 646-048 646-205 646-985 648-244 648-247 9A0-150 9A0-152 9A0-154 9A0-164 9L0-410 9L0-412 9L0-806 A00-202 A00-260 A2010-570 A2010-651 1z1-051 Certification 1Z1-052 1Z1-061 1Z1-102 1Z1-456 1Z1-457 1Z1-506 1Z1-560 200-001 200-530 220-801 dumps CPA CPP CTAL-TM_Syll2012 E10-001 E20-007 E20-335 E20-370 E20-485 E20-545 E20-597 E20-690 E20-816 E20-818 E20-885